OPPASSEN, UPDATE EN ANDERE ZAKEN

.

We hebben weer een drukke week achter de rug. Afgelopen woensdag mochten we onverwacht een paar uur op onze kleindochter passen. Zoon X en schoondochter waren een beetje bang dat ze lastig zou zijn, maar daar hebben wij niets van gemerkt. Ligt ze bij het verschonen door schoondochter geen seconde stil, ik had geen enkel probleem, zei gewoon dat ze rustig moest blijven liggen tot ik klaar was. Eigenlijk wilde ik haar even een uurtje in bed leggen, want ze was duidelijk erg moe, maar ze zette een keel op toen ik die beweging maakte. Oké, zei ik, dat gevecht voer je straks dan maar met je moeder. Al met al was het super leuk en wij houden ons aanbevolen voor een volgende keer.

Voor we op gingen passen moest ik eerst naar het zieken huis voor mijn lang verwachte gehoortest. De dokter had in eerste instantie gezegd dat die test wel een uurtje kon duren. De eigenlijke afspraak was op 19 januari, maar nadat we daar toen een half uur hadden zitten wachten, de baliemevrouw zei dat de test een half uur zou duren en ik daarna nog naar de dokter moest en ik kort daarna naar de borstenmevrouw moest, hebben we alsnog een nieuwe afspraak gemaakt. En die was dus woensdag. De test duurde slechts een kwartier! Het wachten op de dokter echter bijna drie kwartier. Maar de uitslag was goed. Volgens de dokter heb ik het gehoor van een veertigjarige. Wow, dat is in ieder geval heel mooi. Nu de rest van mijn lijf nog, want dat neigt echt meer naar een tachtigjarige.

Vrijdag vroeg zoon R of we gezellig langs kwamen en bleven eten. Ja, natuurlijk doen we dat, kunnen we mooi weer even met kleinzoon spelen. Twee kleinkinderen in drie dagen tijd zien is helemaal geweldig. Dat thuis de was zich opstapelde en ik verder nergens aan toe kwam, kon me echt niks schelen. Er komen nog genoeg dagen om huishoudelijk werk te verrichten. Kinderen en kleinkinderen zijn een stuk belangrijker dan een stapel wasgoed.

Dan even iets heel anders. Bij sommige blogs is het lastig, of soms zelfs onmogelijk, om te reageren. De stukjes lezen is geen probleem, maar als ik op reageren druk, zegt lapje regelmatig hoewel niet altijd, dat ie de pagina niet kan vinden. Of ik krijg lastige puzzeltjes voorgeschoteld, waardoor ik, na twee mislukte pogingen die op te lossen, de hele reactie maar laat lopen. Andere keren verdwijnt mijn reactie helemaal zodra ik op publiceren druk. Waarschijnlijk zweeft ie dan ergens in cyber space, of hij komt in de spam terecht. Als je daar niet regelmatig kijkt dan zie je dat niet natuurlijk. Eerlijk gezegd, kijk ik zelf ook niet zo vaak of er misschien iets bij de spam terecht is gekomen. Ik ga proberen mijn leven op dat gebied te verbeteren en regelmatig even te checken. Doen jullie dat dan ook?

.

BIJNA ALLEMAAL LEUK

.

Zo, de verhuizing is achter de rug, al verliep niet alles even soepeltjes. De verhuisauto kwam pas rond drie uur, maar de verhuizers lieten het een beetje afweten, dus moest er iets anders geregeld worden, maar uiteindelijk is het dan toch goed gekomen. Kleinzoon is altijd al een lief mannetje, maar zaterdag was hij echt super lief. Hij gaf geen kik toen papa en mama ‘s morgens al bijtijds de deur uitgingen. We hebben samen puzzel spelletjes gespeeld op het padje van echtgenoot en we hebben gebouwd met duplo. Een toren langer dan hij zelf is, was één van de bouwwerken. Hij vond het prachtig. Na het brood eten tussen de middag hebben we nog met de bal gespeeld, alles met een grote glimlach op zijn gezicht. Mijn voorstel om daarna even te gaan slapen werd onmiddellijk geaccepteerd. Kan hij anders nog wel eens een keel opzetten als hij in bed ligt, nu was hij vrij snel vertrokken. Hij heeft een goed uur geslapen. Daarna werd er gewoon weer verder gespeeld. Om een uur of vier konden we hem naar zijn nieuwe huis brengen. Zonder tegensputteren werd alle lego weer opgeruimd. We hebben al zijn spulletjes, inclusief zijn bed, in de auto geladen en gingen op weg. Wij zingen altijd in de auto en kleinzoon, hoewel eerst verbaasd kijkend, begon al snel mee te bewegen en op de maat met zijn handjes te klappen. Heerlijk om te zien. Het nieuwe huis is groter dan het oude huis. We waren nog maar net binnen toen kleinzoon al druk aan het heen en weer rennen was. We zijn naar zijn nieuwe kamer wezen kijken, waar meteen zijn bed weer in elkaar werd gezet en ook dat vond hij allemaal even leuk. Van zoon hoorden we later dat hij de nacht echter had doorgebracht bij papa en mama in het grote bed. Zijn eigen kamer was toch nog iets te eng. Als hij eenmaal gewend is, komt dat vanzelf wel goed.

Met mijn oor is het de laatste weken zo snel gegaan, dat ik nu zonder druppels verder kan. In januari moet ik een gehoortest ondergaan om te zien of er gehoorverlies is na die ontsteking. Ik ben bang dat de ruis in mijn oor blijvend is, want die zit er nog steeds. Gelukkig is dat niet al te luid, dus er valt best mee te leven.

Toen was daar ook nog de oogarts. Aardig mens hoor, maar ze constateerde dat ik staar heb en daar aan geopereerd zou moeten worden. Ik heb daar vriendelijk voor bedankt, gezegd dat ik net vier maanden oorontsteking achter de rug had en nog steeds zit met een borst die niet in orde is. Gelukkig had ze daar begrip voor en omdat ik geen klachten ondervind waar het de staar betreft, heb ik in ieder geval een jaar uitstel gekregen. Wel heb ik een nieuwe bril nodig en ze gaf het advies om zo goedkoop mogelijk te gaan, omdat het volgend jaar weer anders wordt. Dat zien we dan wel weer.

Maandag moet ik voor de controle mammo’s en ik ben bang dat dat een pijnlijke zaak gaat worden. Hoewel mijn borst inmiddels iets soepeler is door de dagelijkse massages, is hij nog lang niet zoals hij moet wezen. Volgende week donderdag moet ik dan voor de uitslag en onderzoek. Daar verheug ik me enorm op. Niet dus. Eén ding is zeker, ik laat me niet nog eens opereren. Denk ik.

.

HUSSELTJE

.

Er valt zo veel te vertellen, dat ik eigenlijk niet weet waar te beginnen, wat in detail kan en mag en wat ik beter oppervlakkig houd. Eerst mijn oor maar even onder handen nemen. Het gaat goed. Zo goed dat Utrecht voorlopig in de ijskast staat. Niet dat dat veel verschil maakt, want ze zijn daar niet zo snel met reageren, maar toch. Ik moet nog steeds druppelen, maar de zes weken antibioticum kuur is eindelijk afgelopen. De snelweg in mijn oor ligt wat verder weg, maar de ruis is er dus nog steeds. Echter, het allerbelangrijkste: de pijn is helemaal weg. Donderdag mag ik weer naar de KNO arts, even horen wat ze mij dan kan vertellen.

Tussendoor mocht ik naar de internist. Zij mat o.a. mijn bloeddruk, vond die aan de hoge kant en besloot dat ik een half uur aan zo’n apparaat mocht hangen. Ik heb nog nooit hoge bloeddruk gehad, zelfs niet tijdens mijn zwangerschappen, maar oké, ik ben de beroerdste niet, dus vorige week woensdag meldde ik mij keurig op tijd bij de balie. Ik moest even wachten, want er lag nog iemand vast. Even later zat ik zelf vast en werd elke vijf minuten mijn bovenarm afgekneld en weer vrij gelaten. Wat nou hoge bloeddruk? De hoogste stand was de beginstand, 153 over 67. Daarna zakte het alleen maar en de laagste stand was 127 over 52. Keurig netjes, zou ik zeggen, niks mis mee. Woensdag gaat de internist me bellen over het resultaat. Kan ze me gelijk feliciteren, want woensdag is echtgenoot jarig. Hij wordt 70. We beginnen nu toch echt bij de oudjes te horen, geloof ik.

Vrijdag mag ik dan naar de oogarts. Jaja, ik word gelijk weer even helemaal doorgelicht. Ach ja, dan hebben we dat ook maar weer gehad.

Na de meting woensdag hebben we de spullen ingepakt om even een paar dagen rust te zoeken in ons hutje. Er werd behoorlijk slecht weer voorspeld, maar dat kon me niet schelen, ik wilde er gewoon even tussenuit. Gelukkig viel het reuze mee met het weer, het bleef voornamelijk droog, maar somber. Gisteren de hele dag harde wind, met af en toe wat regen. Echt heel rustig was het niet, want afgelopen vrijdag zijn naast ons hutje twee kavels klaar gemaakt voor het plaatsen van nieuwe hutjes. Dat betekende een hoop herrie. Er heeft een complete kaalslag plaatsgevonden, er zijn tig bomen omgezaagd en in plaats van naar groen, kijken we nu rechtstreeks naar de hutjes die al verderop staan. Beetje jammer. Heel veel vogels zijn hun rust- en nestplekken kwijt geraakt. Zo zonde. Ook de eekhoorntjes zullen in het vervolg een omweg moeten maken om bij onze voederplaatsen te komen. Ik vind het niet leuk, maar er zat vanochtend wel opeens een buizerd op de vrijgemaakte grond. Voor hem is het wel gunstig, want hij heeft nu beter zicht op muizen en ander klein spul. We zullen er wel aan wennen, denk ik. Hoop ik. Morgen gaan we weer naar huis.

Er is nog meer te vertellen, maar dan wordt dit stuk zo lang, dus dat bewaar ik voor een volgende keer.

.

HERRIE

.

Het gezeur met Word blijft bestaan en dat houdt me een beetje tegen om vaker een stukje te plaatsen. Er komen zoveel irritante dingen voorbij, dat ik iedere keer hulp nodig heb van echtgenoot om te komen waar ik wil zijn. Maar goed, vandaag is het dan toch weer gelukt.

Er is weer het een en ander gebeurd de afgelopen weken. Mijn laatste KNO arts, die in eerste instantie dacht dat ze God was, heeft toegegeven dat ze het niet zeker meer weet. Er moest dus een scan van mijn oor gemaakt worden. Nadat ze die bekeken had, vertelde ze dat ze me door wilde sturen naar weer een andere KNO arts, één die echt alles van oren weet. Daarvoor moet ik dan naar Utrecht, alleen is nog niet duidelijk wanneer. Ze zou hem een brief sturen met daarbij de foto van de scan. Daarop is te zien dat het sponsachtige bot achter mijn oor gevuld is met ontsteking in plaats van met lucht. Ze zou zelfs vermelden dat enige spoed is vereist. De arts waar het om gaat is echter zo druk door het hele land, dat niet duidelijk is wat enige spoed inhoudt. Wat bij de één een reactie oproept als: kom meteen vanmiddag, kan bij de ander betekenen: over een maand in plaats van over drie maanden. Ze gaf me een afspraak voor over twee weken en toen ik vroeg of ik dan al in Utrecht was geweest, keek ze bedenkelijk en zei: “Ik denk het niet.” Dat schiet natuurlijk niet echt op. Inmiddels loop ik al twee en een halve maand met oorontsteking. Echtgenoot doet trouw drie maal daags druppeltjes in mijn oren en zo blijven we “geduldig” wachten op een oproep uit Utrecht.

Dat het niet goed zit met mijn oor werd duidelijk toen we vorige week met zoon, schoondochter en kleinzoon een dagje naar Wildlands in Emmen gingen. Eerst bezochten we het koude gedeelte en daarna gingen we de jungle in. Achteraf bezien was dat geen goede keus, want voor een groot gedeelte overdekt, zodat geluid niet echt weg kan, maar weerkaatst. De herrie die daar op me af kwam, het krijsen van de vogels, de schrikreacties van mensen als zo’n vogel op hun hoofd of schouder ging zitten, het harde gelach van toeschouwers, plus het normale geroezemoes, het was allemaal teveel. Ik dacht dat ik gek werd. Het is lang geleden dat ik zo hard gelopen heb om weer buiten te komen.

Dan was ik ook nog jarig afgelopen maandag. Ik had de jongens en de familie doorgegeven dat ik het vieren een jaartje oversloeg i.v.m. mijn oor. Daar had iedereen begrip voor en na de ervaring in Emmen was ik blij dat ik dat gedaan had. Niet dat mijn familie krijst, maar lachen en praten doen ze wel graag en veel. Alleen mijn zusje en zwager kwamen, maar dat vond ik eigenlijk alleen maar fijn. Eén op één kan ik aan en zo had ik toch een beetje feestelijk gevoel en werd het nog heel gezellig die dag.

.

SIMPEL

.

Een simpele oorontsteking is zo verholpen. Zegt men. Inmiddels ben ik drie huisartsen en twee KNO artsen verder. In totaal ben ik, in zeven en een halve week tijd, vier keer bij een huisarts geweest en zeven keer bij een KNO arts. Vier antibiotica kuren heb ik weggewerkt. Kuren waarvan alleen de bijwerkingen het goed deden. Al twee weken loop ik met een volgepropt oor, volgepropt met een lang lintje, waarop een tube ontstekingsremmend middel is leeg gespoten. En dat voelt prettig…niet dus. En nog is het niet klaar. Maandag moet ik weer en dan krijg ik weer een andere KNO arts. Oh, joepie! Hoezo simpel? Het begint meer en meer op een never ending story te lijken. Ik kan me verdorie nauwelijks herinneren hoe een goede nachtrust voelt.

Een simpele borst besparende operatie, gevolgd door een maand even simpele bestralingen, dacht ik nog begin dit jaar. Helaas pakte ook dat niet even goed uit. Gisteren had ik een controle bij de bestralingsarts. Al vanaf het begin is mijn borst rood en hard en pijnlijk en dat heb ik bij eerdere controles ook duidelijk aangegeven. Van verschillende kanten kreeg ik toen te horen dat dat wel anderhalf jaar kon duren. Daar was ik natuurlijk niet blij mee, maar het betekende ook dat ik niet tussendoor om een afspraak ging vragen. Nu blijkt dat er te veel vocht in mijn borst zit en moet ik een afspraak maken met een in oedeemmassage gespecialiseerde fysiotherapeut. Jemig! Zeg dan niet tegen patiënten dat zoiets anderhalf jaar kan duren, dan loop je ook niet de kans dat patiënten zoals ik, er te lang mee rondlopen.

Al de jaren dat ik logjes schrijf, is dat heel simpel gegaan. Ik tikte mijn stukjes in Word en plakte ze dan gewoon op de plaats van bestemming, klikte op publiceren en hup, daar stond het dan. Maar dat lukt nu niet meer zomaar. Al een paar weken kon ik nergens meer bij op mijn site. Wilde ik kijken naar de statistieken, waar trouwens niet veel te zien is, omdat ik altijd maar weinig bezoekers heb, dan kreeg ik slechts een wit scherm met een grote blauwe W in het midden. Wilde ik naar de berichten of een ander onderdeel, kreeg ik precies hetzelfde. Hoe moest ik nu nog stukjes geplaatst krijgen? Geen idee. Ik ben niet zo van het uitzoeken en al helemaal niet van de updates. Elke dag kreeg ik wel een berichtje in beeld, maakte niet uit wat ik aan het doen was, dat er een nieuwe update van Word beschikbaar was en op advies van echtgenoot, heb ik dat vanochtend dus aan- in plaats van weg geklikt. Ik snap niet hoe het werkt, maar ik kon daarna wel weer gewoon alles bekijken op mijn site. Yes! Meteen een stukje schrijven dus, voor het weer mis gaat. Simpel, dacht ik. Maar nee.

Ik ga naar Word, maar krijg een klein schermpje en daar wordt gevraagd naar mijn initialen. Huh, waar slaat dat nou op? Maar ik gehoorzaam. Zo ben ik nou eenmaal. Meteen daarna krijg ik een iets groter schermpje met allerlei ingewikkelde vragen. Ik roep om hulp. Echtgenoot zegt waar ik op moet klikken. Oké, doe ik. Weer een scherm en weer doe ik wat me wordt gezegd. Oh, ik ben zo volgzaam. Ondertussen heb ik de neiging om lapje zijn nek om te draaien. Na veel vijven en zessen krijg ik een lijst met al mijn bestanden te zien. Op zoek naar waar ik mijn dagelijkse beslommeringen beschrijf, kom ik langs een ongelooflijke hoeveelheid stukjes, verhaaltjes en gedichten. Maar dan heb ik de juiste te pakken en kan ik eindelijk aan de slag. Hoezo simpel? Als dat in het vervolg elke keer zo moet, ben ik daar niet echt blij mee. Voorlopig is dit in ieder geval gelukt.

Het leven kan zo simpel zijn. Zolang er geen rare dingen gebeuren, tenminste.

.