ENERVEREND

.

Dertien jaar geleden begonnen zoon R en zijn (toen nog) vriendin N aan een jaar backpacken in Australië. Het was een bijzonder jaar waarin ze met heel veel nieuwe dingen in aanraking kwamen en heel veel nieuwe mensen hebben ontmoet. Zoon is heel makkelijk in de omgang en praat met iedereen die met hem wil praten. N was altijd iets terughoudender, maar dat is in de loop der jaren aardig bijgetrokken. Ze hebben tijdens hun reis o.a. kennis gemaakt met een paar jongens uit België. Ze hebben samen opgetrokken in dat vreemde, voor hen nieuw te ontdekken land. Ze werden vrienden. Deze vriendschap bestaat nog steeds en afgelopen weekend was er een feestje in België waar zowel R als N graag naar toe wilden en wat doe je dan? Je vraagt je ouders om een weekend op de kinderen te passen. Natuurlijk zeggen die ouders dan ja, want wat is er leuker dan een weekend samen met de kleinkinderen? Wel, na afgelopen weekend kan ik best wel iets bedenken.

Hoezo dat, vraag jij je natuurlijk af en dat snap ik, maar ik zal het uitleggen. Het begon al zaterdagochtend met een berichtje dat Mats, inmiddels tien maanden, niet erg lekker was. Hij had koorts, maar ze wisten niet waar hij last van had, misschien gewoon de tandjes. Oké, we zien wel hoe het gaat. N twijfelde hevig, moest ze thuis blijven of zou ze toch gaan? Zo’n anderhalf uur later dan gepland vertrokken ze toch.

Mats was huilerig en zat echt niet lekker in zijn vel, dus veel op schoot. In dit geval meer bij mij dan bij echtgenoot. Hij is het eerste kleinkind dat niet naar zijn opa trekt, een geheel nieuwe ervaring. Maar Mats is behoorlijk stevig met zijn 10 maanden en mijn armen zijn niet echt in staat om hem lang te tillen, bovendien is hij nogal beweeglijk. Dus krijsen als hij bij opa terecht kwam en ik even uit beeld verdween om zijn fles te maken. Slapen werd een ramp, het was huilen, huilen en nog een beetje meer huilen. Troosten werkte wel, maar als ik hem weer neerlegde begon hij opnieuw. Gelukkig is Bjorn een heel goede slaper en is hij niet één keer wakker geworden van zijn kleine broertje. Nee, Bjorn kwam om half twee om te plassen. Wij waren pas half in slaap, want Mats was nog maar net een half uurtje stil. Maar goed, Bjorn laten plassen en weer naar bed gebracht. Hij slaapt meteen. Nu wij nog. Af en toe klinkt een zacht gejengel, maar uiteindelijk vallen wij ook in slaap. Tot kwart voor vijf. Mats is wakker en begint meteen te huilen, niet zachtjes, maar voluit. We halen hem uit zijn bedje en leggen hem bij ons in bed. Hij zakt weer weg en wij doezelen een beetje. Echt slapen lukt niet meer. Om kwart voor zes ga ik uit bed, echtgenoot blijft bij Mats. Hij komt een half uur later met Mats op zijn arm. Ik maak meteen een fles klaar. Terwijl echtgenoot Mats de fles geeft, horen we geluiden boven. Bjorn is wakker. Ik ga naar boven en zie mijn grote, bijna vierjarige kleinzoon aangekleed op de grond zitten, bezig zijn sandalen aan te doen. Hij heeft zelf kleren uit de kast gepakt en kijkt me stralend aan. Stoer joch! Samen gaan we naar beneden.

N had gezegd dat Mats na zijn ochtendfles graag nog een uur of twee slaapt. Goed plan. Het lukt vandaag alleen niet echt. Om een uur of negen geef ik hem een fruithapje en hij lijkt iets vrolijker. Eventjes. De ochtend sleept zich echt voorbij, met een huilende baby en een grote kleinzoon die ook echt wel aandacht wil. Om twaalf uur maak ik eerst een broodje voor Mats en Bjorn. Mats heeft niet echt zin, maar Bjorn eet achter elkaar twee boterhammen en drinkt een glas melk. Dan maak ik nog een fles voor Mats, geef hem daarna nog een schone luier en breng hem weer naar bed. En na een heel kort gejengel is hij stil. En hij blijft stil. Yes! Eindelijk. Hij slaapt nog steeds als R en N thuiskomen om kwart over drie.

Ons weekend was dus nogal enerverend en bovenal zeer vermoeiend, niet zoals wij het ons hadden voorgesteld. Maar hé, R en N hebben genoten van hun weekend en dat was tenslotte de bedoeling.

.

Advertenties

VOLLE WEEK

.

Er zijn van die weken die simpelweg voortkabbelen en dan opeens is er een week waar van alles tegelijk in gebeurt. Afgelopen week dus.

Het begon al op zaterdag met een babyshower voor schoondochter A. Zij wist van niets en was op stap met twee nichtjes, naar P.renatal. Rond drie uur zouden die nichtjes ervoor zorgen dat ze weer thuis kwam, alwaar dan een heleboel vrouwen op haar zaten te wachten. Oké, ze waren iets later thuis, maar de kamer was gevuld met twintig vrouwen en vijf kinderen. Haar mond viel open en ze kon zich wel voor de kop slaan, omdat ze helemaal niets gemerkt had van de voorbereidingen. Het werd een buitengewoon gezellige middag en schoondochter is ongelooflijk verwend met allerlei leuke babydingetjes. Missie geslaagd.

Maandag moesten we vroeg op om vanaf negen uur bij zoon R en schoondochter N op Bjorn en Mats te passen. De hele dag, met in ons achterhoofd de gedachte aan schoondochter L, die zich diezelfde ochtend vroeg in het ziekenhuis moest melden om te kijken hoe het stond met de zwangerschap. Of ze al dan niet ingeleid zou worden en ja, dat maakt zo’n dag toch extra spannend. Hoewel ik bang was dat die dag erg lang zou duren, (want hoe houd je een driejarige en een baby de hele dag rustig terwijl je toch regelmatig met je hoofd ergens anders bent?) is hij omgevlogen. Het was slecht weer en Bjorn gaat graag met opa naar buiten om te wandelen, maar dat ging even niet. En toch hebben we ons heel erg vermaakt met van alles en nog wat en voor we er erg in hadden, was het vijf uur en kwam schoondochter thuis. Wederom missie geslaagd.

En dan een heel spannende dinsdag. Al vroeg had ik contact met zoon X die zich met schoondochter L in het ziekenhuis bevond. Bij de geboorte van Zoë waren we aanwezig, maar deze keer wilden ze de bevalling met z’n tweeën beleven. Volkomen begrijpelijk, maar hé, ik wilde van elke cm ontsluiting op de hoogte zijn. Goed, dat is natuurlijk niet helemaal gelukt, maar wij zaten eigenlijk al vanaf het eerste berichtje die dag in de startblokken om naar het ziekenhuis te gaan. Wasmachine aanzetten wilde ik niet, want veronderstel dat… Heb ik al eens verteld hoe slecht ik ben in wachten? Vast wel en ook deze dinsdag ging het me slecht af. De hele ochtend kwam L niet verder dan twee cm ontsluiting. Damn! Dat schoot niet echt op. Toch maar thuis een boterham eten dan, want het kon nog wel een tijd duren. Boterhammen op en echtgenoot ging een rondje lopen met Renner. Hij was amper de deur uit toen X belde met de mededeling: “Stap maar in de auto.” Yes! Maar nu moest ik nog wachten tot echtgenoot weer terug kwam, pfff, volgens mij duurde het rondje deze keer extra lang. Eindelijk was het zover, we mochten mee naar de afdeling. X en L wilden eerst even samen met Zoë bij de baby zijn en toen mochten de oma’s en opa mee. Wat een mooi poppetje lag daar bij een stralende mama op bed. Het laatste half uur was het opeens heel erg snel gegaan en om 11.54uur is ze geboren: Xenna-Mae Noëmi. Een bijzondere naam voor een bijzonder kind. Ook deze missie is geslaagd.

Om de week nog even vol te maken, donderdag was echtgenoot jarig. Hij was echter, net als ik, behoorlijk moe van de voorgaande dagen en had absoluut geen zin in bezoek die dag. Ik vond het prima, dat gaf ons mooi de gelegenheid om ’s middags even naar X en L te gaan. We wilden graag nog een keer onze nieuwe kleindochter bewonderen en uiteraard beschuit met muisjes eten. Dat is gelukt en echtgenoot was volledig tevreden met deze invulling van zijn verjaardag. Al met al een zeer geslaagde week dus.

.

PASSEND

.
Natuurlijk ging het oppassen goed. Onze kleinzoon deed precies wat we wilden: lekker de hele avond wakker blijven, een beetje jengelen en een drijfnatte luier afleveren. De bedoeling was om samen met kleinzoon de kandidaten van de voice te beoordelen, maar hij vond er niks aan. Gek hè? Hoewel ik dat dus één van de leukste programma’s vind, heb ik er eigenlijk maar bar weinig van meegekregen die avond. Kleinzoon eiste alle aandacht en weet je, daar had ik totaal geen problemen mee, al wist ik niet waarom hij nou zo jengelig was. Pas nadat hij een flesje en een schone broek had gehad werd hij stil. Nee, dat klopt niet helemaal. Voor dat zoon en schoondochter van huis gingen op weg naar een trouwfeest, een half uur later dan gepland trouwens, had schoondochter hem nog even snel een lange broek aan gedaan. Klinkt een beetje vreemd voor zo’n klein hummeltje, want een korte broek valt bijna net zo lang, maar het koelde nogal af en zijn beentjes voelden wat fris. Prima idee dan natuurlijk. Echter, vanaf het moment dat hij die broek aankreeg, begon eigenlijk het jengelen. Toen die broek uitging om zijn luier te verschonen was hij meteen stil en verscheen er een grote glimlach op zijn gezicht. Zo van: hèhè, eindelijk, je hebt het begrepen. Ik heb even gekeken, het was een 100% katoenen broekje, maar een maatje 56. Dat ding heeft hem gewoon niet lekker gezeten, was veel te klein. Sorry, manneke, we zijn al zo lang uit de kleine kinderen, dat ik even vergat dat ook baby’s graag goed passende kleding dragen. Ik heb hem met blote beentjes in een slaapzakje gedaan en hij sliep. Zo simpel kan het zijn. Zoon en schoondochter waren al om elf uur weer thuis. Ze hadden het toch wel een beetje eng gevonden om allebei tegelijk niet bij hun zoon te zijn. Ach, voor het eerst je kind uit handen geven is ook best moeilijk.

.

 

UITSLAG EN LEUK

.

Allereerst de uitslag van de autopsie. Sheelah is overleden aan een acute zware longontsteking, waarschijnlijk veroorzaakt door een agressieve bacterie. Hier kan ik dus helemaal niets mee, want die longontsteking was al bekend en waar zou opeens die agressieve bacterie vandaan zijn gekomen? Het enige wat voor mij duidelijk is, is dat ze dood is en dat ik vind dat de dierenarts min of meer gefaald heeft bij haar eerste en tevens laatste onderzoek. Ik wil er echter niet langer over nadenken. Een klacht indienen tegen de dierenarts brengt Sheelah niet terug, het zou alleen maar meer frustraties opleveren.

We zijn nog steeds in ons hutje dat meer en meer op een echt thuis gaat lijken. Ik heb hier nu ook een wasmachine, dus de vuile was kan gewoon hier weggewerkt worden. Toch gaan we a.s. woensdag naar huis. Echtgenoot gaat ’s avonds met een van de zonen naar voetbal. Donderdag komt schoondochter met Bjorn langs en vrijdagavond mogen wij oppassen. Genoeg redenen om een paar dagen naar huis te gaan, dacht ik zo. Het oppassen is wel een klein beetje eng, we zijn al zo lang uit de kleine kinderen, dat het toch wel even vreemd zal zijn. Maar we verheugen ons er zeer op. Stiekem hoop ik dat hij niet de hele avond ligt te slapen, maar gewoon lekker een beetje aan het spoken gaat. Een mooie reden om hem op te pakken en heerlijk te wiegen en een liedje voor hem te zingen. Hoewel…met mijn stem is dat misschien niet zo leuk voor hem. Maar ik kan natuurlijk al wel verhaaltjes verzinnen en vertellen. Daar is mijn stem uitermate geschikt voor.

Zondag willen we dan weer terug naar ons hutje. Eerlijk gezegd, had ik van tevoren eigenlijk niet gedacht dat het ons zo goed zou bevallen, dat we meer hier zijn dan thuis. Het leven hier is echter zo relaxed, we maken ons nergens druk om. Klusjes worden fluitend gedaan en verder is het alleen maar genieten. Wat wil een mens nog meer?

.