AFSCHEID

.

Bijna vijftien is ze nu, Bindi, onze laatste hond. Ze heeft al heel lang problemen met haar achterpoten, die werken niet altijd even lekker mee. Sinds augustus vorig jaar is ze continu aan de pijnstillers. In eerste instantie werkten die goed en fleurde ze weer helemaal op. Toen stortte ze weer in en kreeg ze zwaardere pillen. Maar het wil niet meer. Ze kan niet meer zelf opstaan en haar ontlasting onder controle houden lukt ook niet al te best. ’s Nachts ligt ze te piepen en janken van frustratie en pijn, omdat ze dan niet bij haar drinkbak kan komen. Gisteren schrok ik echt toen ze opeens hapte naar echtgenoot. Hij wilde haar helpen overeind te komen, maar waarschijnlijk was de pijn te hevig, vandaar de hap. Dit is geen leven voor een hond. Wat het extra moeilijk maakt, is dat ze nog zo graag wil. Zodra ze je ziet begint haar staart heen en weer te zwiepen. Normaal gesproken springt ze dan enthousiast op en loopt je tegemoet. Nu blijft het bij een zwiepende staart en een droevige blik.

Vanochtend heeft echtgenoot de dierenarts gebeld en na goed overleg is besloten om Bindi aan het eind van de middag in te laten slapen. We hebben de hele dag om aan het idee te wennen en afscheid van haar te nemen. Het zal vreemd zijn opeens zonder honden verder te moeten, maar we gunnen Bindi haar rust en wij zullen wel weer wennen aan een leeg huis. Hoop ik.

Misschien bestaat er wel een hondenhemel en komt ze daar Stubby en Sheelah weer tegen. Dat zal een geweldig weerzien zijn, denk ik zo maar eens.

.

MOETEN

.

Wat een ontzettend vervelend woord is dat, moeten. Ik wil helemaal niets moeten. En toch zeg ik regelmatig tegen mezelf, dat dit nog moet gebeuren en dat ik dat nog moet doen. Waarom doe ik dat? Het sluipt er gewoon in. Daar komt bij, dat als ik die “moet” dingen niet doe, het ook niet gebeurt. Dan zit ik straks in zo’n tv programma als extreem verzamelaar, of als iemand die zijn huis compleet laat vervuilen. Daar heb ik nou niet direct behoefte aan, dus moet ik dingen. Ik heb net twee wassen weggevouwen en in de kast gelegd, de wasmachine is bijna klaar met de volgende was en die moet ik dan weer ophangen. Doe ik dat niet, dan komt het weer erin, zoals mijn moeder altijd zei. Wie wil er nou weer in zijn kleding, handdoeken of beddengoed? Ik niet, dus doe ik wat moet gebeuren. Gelukkig is echtgenoot goed met de stofzuiger, dat scheelt weer. Maar al die dagelijkse klusjes? Ik vind ze niet leuk, dus krijgen ze het label moeten. De wasmachine is klaar, dus ga ik eerst maar even hangen.

Oké, dat hangt. Het is nu kwart over 12. Over een kwartier moet ik weer eten. Kijk, dat moeten eten, vind ik dan weer niet zo’n punt. Dat doe ik meestal met plezier en het mooie is dat echtgenoot het eten vrijwel altijd voor me klaarmaakt. Ik hoef alleen maar te gaan zitten en eten. Er waren van de week echter nog meer moet-dingetjes. Zo moest ik maandag de controle mammo’s, waar ik nogal tegen op zag, laten maken en weet je wat? Het is me alles meegevallen, de verwachte pijn kwam niet opdagen. Gisteren moest ik voor de nacontrole en ook daar kwam ik happy vandaan, want de mammo’s waren helemaal goed, geen rare dingen op te zien en dat vond en vind ik nog steeds, erg prettig.

Dit stukje moest ook van mezelf, want als ik er niet voor ga zitten, gebeurt het niet. Ik wil het regelmatig, maar dan komt er altijd weer iets tussen en komt er niets van terecht. Dus moest het vandaag. Moet er nog meer? Vast wel, maar voor nu vind ik het welletjes. Het is half één, etenstijd.

.

HELP

.

Dat had dok dus niet, gelijk. Zowel de kuur als de druppels haalde niets uit. Ik werd langzaam gestoord van de pijn. Lichtelijk gestoord ben ik natuurlijk altijd geweest, maar dat was gewoon een prettige vorm. Deze nieuwe vorm is een stuk minder prettig. Je kunt beter een bevalling doormaken, dan weet je namelijk zeker dat de pijn overgaat. Mijn oor is dubbel ontstoken, zowel van binnen als van buiten. De pijn die daarmee gepaard gaat is bijna niet te beschrijven, zo intens. Deze pijn wens je niemand toe. Concentreren is vrijwel onmogelijk, lezen lukt niet, doordat de pijn zo ontzettend overheersend is.

Ik ging uiteraard terug naar dok. Ze kon zien dat de hele rechterkant van mijn gezicht nog steeds gezwollen was. Mijn temperatuur was wel iets gedaald, maar daar hield de verbetering mee op. Ik kreeg deze keer oordruppels en een zwaarder antibioticum, bestaande uit slechts drie dikke tabletten. Dat samen moest de klus klaren anders moet ik volgende week weer terugkomen om dan eventueel doorverwezen te worden naar een KNO arts. Dat is niet waar ik op zit te wachten, want dat zou betekenen dat we naar huis moeten.

Inmiddels zijn de drie pillen op, de oordruppels lijken af en toe de pijn te verergeren en ik ben niet blij. Als ik op google zoek, zie ik duizend en één artikelen over oorontsteking bij kinderen en hoe onschuldig het eigenlijk is. Jazeker, onschuldig! Over volwassenen wordt slechts weinig vermeld. HALLO! Ik ben geen kind meer, al een tijdje niet en ik verga van de oorpijn. Er wordt geroepen dat het (meestal) spontaan weer overgaat, na een dag of drie. Meestal misschien, maar niet bij mij. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik wil niet naar huis en al helemaal niet naar een KNO arts.

HELP!!!

Is er iemand die dit ook heeft meegemaakt en mij kan vertellen hoe het opgelost kan worden?

Alsjeblieft???

.