GELUK

.

Er staat een aantal nare berichten over ziekte op diverse logs. Gelukkig krijgen de schrijvers daarvan een heleboel steun uit hun eigen omgeving, maar ook uit de logwereld. En dat, lieve mensen, vind ik wonderbaarlijk mooi. Het afgelopen jaar heb ik het zelf ook meegemaakt en geloof me, het doet een mens goed om te lezen hoe iedereen met je mee leeft en aan je denkt. Ik wens hier de betrokkenen dan ook heel veel sterkte de komende tijd.

Tussen nare berichten passen op z’n tijd ook mooie berichten, dus….zal ik eens iets leuks vertellen? Vooruit dan.

Echtgenoot en ik mogen over een paar maanden ons vijfde kleinkind verwelkomen. Zoon R en schoondochter N verwachten hun tweede kindje. Niet alleen zij zelf, maar ook wij zijn daar super blij mee. Alles gaat gelukkig goed, N is inmiddels over de helft en draagt met trots haar buikje. Kleinzoon weet inmiddels dat er een baby in de buik van mama zit, maar begrijpen doet hij het natuurlijk nog niet. We hebben wel weer een heel fijne oppasdag met hem gehad vorige week vrijdag. We zijn met hem naar de dierentuin in Amersfoort geweest. Prachtig weer en een baby olifantje, wat wil een mens nog meer? Oh ja, het dinobos. We waren al drie en een half uur in de dierentuin, toen kleinzoon aangaf naar de bruine auto van opa te willen. Hij was moe. Niet gek als je bedenkt dat hij al die tijd heeft gelopen, hij wilde niet in het karretje zitten. Voor we naar buiten gingen, dook ik nog even de winkel in. De speelgoed dino’s sprongen me tegemoet. Oeps. Op de één of andere duistere manier hadden we het dinobos compleet gemist. Jammer, maar dat doen we dan de volgende keer. We waren nog geen vijf minuten op de terugweg of hij sliep. De door hem in de winkel uitgezochte olifant (nee, geen dino) stevig in zijn armen geklemd. Heerlijk om naar te kijken.

Geluk ligt vaak voor het grijpen.

.

Advertenties

UITGEVLOERD

.

We hebben een heerlijk druk lang weekend achter de rug. Het begon al op vrijdag met het doen van de boodschappen. We zouden op zondag de verjaardag van echtgenoot vieren, dus moesten we ook denken aan allerlei lekkere hapjes. Dat is aardig gelukt, mag ik wel zeggen. Volgens mij hadden we genoeg voor een weeshuis. Omdat we heel erg veel in ons hutje zijn geweest het afgelopen jaar, is het bijhouden van ons echte huis er een tikkeltje bij ingeschoten. Als je dan een huis vol verwacht, wil je natuurlijk dat alles er ook netjes uitziet. Ken je dat? Het werd dus niet een kwestie van even snel alles afstoffen en wat rommel weggooien, maar het werd min of meer een grote schoonmaak. Het resultaat was wel dat we weer konden zien wie er op de foto’s staan. De foto’s die staan uitgestald op het dressoir. Ja, wij hebben nog een ouderwets dressoir. We hebben dus echt hard gewerkt de hele zaterdag en ’s avonds hingen we compleet uitgevloerd op de bank. Maar het zag er weer goed uit.

Zondag vierden we dus de verjaardag van echtgenoot, die eigenlijk op maandag jarig was. Hij is 69 geworden. Alle jongens waren er met vrouw en kleinkinderen. Dan hebben we al meteen een huis vol, 14 personen. Mijn zus kwam met twee zwagers. Nee, zij heeft slechts één echtgenoot, maar de andere zwager is de weduwnaar van mijn in 2007 overleden zusje. Ze wonen dicht bij elkaar in Amsterdam, dus hij rijdt altijd met zus en zwager mee. Het werd een buitengewoon gezellige drukte. Toen ’s avonds iedereen weer naar huis was, zaten wij wederom uitgevloerd op de bank.

Het weekend was nog niet voorbij, want op maandag kwamen mijn jongste zusje en zwager. Zij waren zondag verhinderd, omdat hun schoondochter die dag haar verjaardag vierde. Mijn zusje had gezegd dat ze het zo jammer vond er zondag niet bij te kunnen zijn, ze wilde zo graag onze nieuwe kleindochter zien. Toen schoondochter dat hoorde, bood ze onmiddellijk aan om maandag langs te komen, tussen de voedingen door. Superleuk! Uiteraard heb ik niets tegen zusje gezegd. Het moest wel een verrassing blijven. Zusje had drie cadeautjes meegenomen, één voor echtgenoot, één voor mij voor als de kleine meid bij ons zou zijn en één voor de baby zelf. Dat laatste cadeautje had ik op tafel gelegd, zeggende dat ik dat wel de eerstvolgende keer zou geven. Het gezicht van zusje was prachtig, toen tot haar doordrong wie er ‘s middags opeens binnen kwam. Ook deze dag was dus zeer geslaagd. En ’s avonds? Precies.

Na een redelijk rustige dinsdag heb ik vandaag een echte rustdag. Ik hoef niks, geen boodschappen, geen was, helemaal niks. Echtgenoot mag echter wel weer aan de slag. Als het goed is wordt er straks haardhout gebracht en dat moet natuurlijk wel in de opslag terecht komen. Hoewel ik bereid ben in kabouters te geloven, heb ik nooit daadwerkelijk iets van hun bestaan gemerkt. Ik vermoed trouwens dat die blokken hout voor die kleine kabouters een beetje te zwaar zijn. Het opstapelen wordt dus mannenwerk. En vanavond? Precies, maar dan alleen echtgenoot. Denk ik. Hoewel…van een hele dag niets doen kun je ook best heel moe worden. Toch?

.

MEISJE

.

Vandaag om 10.15uur werd de wereld een beetje mooier.

Wij mochten het wonder van de geboorte meemaken.

Haar naam is
Xanne-Lynn Zoë.

Ze weegt 3895 gram en is 52cm lang.

Ze is zo mooi.

Het ging niet echt van een leien dakje, maar schoondochter is heel erg dapper en sterk geweest.

We zijn ontzettend blij, trots en dankbaar.

.

CONTROLE EN HYPO

.

Afgelopen vrijdag moest schoondochter voor de veertig-weken-controle. ’s Morgens schoot de gedachte door me heen, dat zoon ons misschien zou vragen of we het leuk vonden om die, waarschijnlijk laatste, controle mee te maken. Dat zou toch leuk zijn, nietwaar? Ik stuurde hem een berichtje met de vraag: “All quiet on the delivery front?” Nog geen twee minuten later ging de telefoon en ik zat meteen rechtop, liet mijn spelletje voor wat het was en nam snel de telefoon van echtgenoot over.

“En? Vertel”, riep ik enthousiast. Zoon lachte.

“Geen paniek, er is nog niets aan de hand, maar hebben jullie zin om mee te gaan naar de controle vanmiddag?” Nou, dat hoefde hij natuurlijk geen twee keer te vragen. Hij zelf had nog niet één keer een controle gemist, maar nu kon hij er helaas niet bij zijn, omdat hij op zijn werk dingen moest voorbereiden voor als hij er niet was in verband met de bevalling en de dagen daarna.

De controle verliep goed, er is nog voldoende vruchtwater in voorraad, de baby ligt keurig ingedaald en is nog behoorlijk beweeglijk. Maar schoondochter heeft het zwaar de laatste tijd, haar buik zit behoorlijk in de weg en van slapen komt ook niet veel. Ze heeft lichte aanvallen van misselijkheid en krampen. Toch maakt de verloskundige zich geen zorgen en schoondochter krijgt gewoon weer een nieuwe afspraak voor komende vrijdag.

Halverwege het onderzoek voel ik me opeens niet goed worden en ga snel op een kruk zitten. Er komt een hypo aan, maar op dat moment zijn schoondochter en baby iets belangrijker. Rustig blijven zitten, Neel, straks ben jij aan de beurt. Mijn handen beginnen te shaken en ik begin te zweten. Shit, dit is buitengewoon vervelend. Ik probeer mijn ademhaling onder controle te houden en veeg tersluiks het zweet van mijn voorhoofd. Echtgenoot heeft het in de gaten en vraagt of ik iets bij me heb. Dat heb ik, maar het moet nog maar even wachten tot we klaar zijn. En dat is snel, gelukkig. In de hal waar schoondochter haar nieuwe afspraak bevestigd moet krijgen val ik op een stoel. Met bevende handen haal ik iets zoetigs uit mijn tas, maar krijg het papier er niet af. Echtgenoot springt in.

Het werkt niet zo snel als limonade, maar na een minuut of tien gaan we naar beneden. Ik sta nog wat wankel op mijn benen en ben nog steeds aan het zweten en shaken, maar in het ziekenhuis restaurant gaan we zitten en eten en drinken iets. Al snel voel ik me weer beter en gaan we op weg naar huis. Ik mag straks wel zorgen dat ik mijn spuiten en voldoende eten en drinken bij me heb, want zo’n eerste bevalling verloopt doorgaans niet zo snel en daar kan ik echt geen hypo bij gebruiken.

Ik ben er inmiddels achter dat bij blije stress mijn bloedsuiker vrij snel naar beneden kukelt en dat negatieve stress juist het tegenovergestelde teweeg brengt. Wat zit een mens toch raar in elkaar.

.

WACHTEN

.

Het is maandag vandaag, vijf, tien, vijftien. Best een leuke datum om geboren te worden, vind ik. Vorige week heb ik dan ook indringend gefluisterd tegen de dikke buik van schoondochter: “Vijf oktober, vijf oktober, vijf oktober”. Vandaag dus, maar de baby heeft nog geen zin en we moeten maar afwachten wanneer het wel zover is. Praten tegen de buik helpt dus niet, of het is zo lekker warm en intiem in de buik van mama, dat de lust om uit te breken totaal ontbreekt.

Het is niet alleen dat ik de datum leuk vind, nee, er is nog iets waardoor ik het leuk zou vinden als de baby vandaag komt. Echtgenoot en ik zijn vandaag namelijk samen 50.000 dagen oud. Hoeraaaaa! Hoe ik dat weet? Nou oudste zoon is best slim en bovendien in het bezit van een slimme telefoon. Twee slimmigheidjes bij elkaar dus. Samen zijn ze aan het rekenen geslagen en daaruit kwam deze dag naar voren. Grappig, hè?

Morgen vind ik stiekem ook wel een leuke dag, want precies veertig jaar geleden, leerde ik echtgenoot kennen. Het was mijn eerste werkdag op het kantoor waar echtgenoot werkte. Niet op dezelfde afdeling weliswaar, maar hij kwam zich netjes voorstellen toen hij binnenkwam. Het heeft wel een paar jaar geduurd voor we een relatie kregen, maar toen was het ook meteen raak. Over twee weken zijn we 36 jaar getrouwd en het bevalt nog steeds, dus….

Pffft, als de baby nou maar niet wacht tot die datum…..

.

DUIMZUIGEN

.

Afgelopen zaterdag was ik dus jarig. Het verhaaltje dat ik die dag schreef, is op de eerste zin na, compleet uit de duim gezogen. Hoewel….ik heb nog nooit op mijn duim gezogen, ook niet als kind. Maar daar kwam dat verhaaltje dus wel vandaan en dat kwam zo.

De donderdag voor mijn verjaardag liet één van de zonen weten dat hij niet zou komen, want hij had een afspraak in Rotterdam en die stond al een tijd in de planning. Ik was uitermate teleurgesteld, want het betekende ook dat ik kleinzoon niet zou zien en daar verheug ik me iedere keer weer enorm op. Hij verandert nog dagelijks en wordt steeds leuker en ondernemender. Het grappige is dat je dat bij een kleinzoon meer ziet dan wanneer je eigen kinderen klein zijn. Dat komt natuurlijk doordat je je kleinkind niet dagelijks meemaakt. En daarom is het zo jammer als hij dan onverwacht niet komt. Gelukkig zouden de andere zonen wel komen.

Mijn verdere familie had ik gezegd dat mijn verjaardag niet uitgebreid gevierd zou worden, omdat ik in de startblokken wil zitten voor als ons nieuwe kleinkind zich aanmeldt. Schoondochter heeft namelijk gevraagd of ik bij de bevalling aanwezig wil zijn. Eerlijk gezegd heb ik daar een beetje dubbel gevoel bij. Aan de ene kant vind ik het geweldig dat ze me dat gevraagd heeft en aan de andere kant vind ik het ook een beetje eng. De enige bevallingen waar ik bij aanwezig was, waren die van mijzelf. Ik heb dus geen flauw idee hoe dat zal zijn bij een ander, ook al is die ander een heel lieve schoondochter. We zien wel hoe het loopt. Voor het zelfde geld roept ze tijdens de bevalling opeens, dat iedereen de verloskamer uit moet. Dus….

Maar goed, vanuit dat gevoel van teleurstelling kwam dus het voorgaande verhaaltje voort. Terwijl ik de laatste zin aan het tikken was, riep echtgenoot opeens de naam van zoon. Ik dacht dat hij misschien een berichtje van hem kreeg en vroeg wat er aan de hand was. Nou, niets dus, hij stond gewoon voor de deur. Zoonlief had me simpelweg in de maling genomen! Ik had toen echter geen tijd meer om een korte verklaring onder het verhaaltje te zetten en heb het stukje zonder toelichting meteen geplaatst. Kleinzoon eiste al mijn aandacht op. Oké, zoon en schoondochter natuurlijk ook. Een beetje.

.

FEESTJE

.

Zoon en schoondochter zijn nu in Salt Lake City, de plek waar je in principe je hele familiegeschiedenis kunt uitpluizen. Zoon heeft vannacht dan ook een berichtje gestuurd en gevraagd om wat namen en data. Vandaag gaat hij dan op onderzoek uit. Echtgenoot heeft toevallig een tijd geleden bij de gemeente Amsterdam een gezinskaart opgevraagd en daar staan natuurlijk de nodige gegevens op. Kon hij nu dus mooi doorgeven. Zo kwamen we er ook achter dat precies vandaag, hoewel 137 jaar geleden, mijn grootmoeder werd geboren. Feestje dus. Ik ben benieuwd wat zoon allemaal kan vinden.

En dan wat dichter bij huis. Vorige week maandag is oudste zoon geopereerd aan zijn elleboog. Hij kon zijn arm niet meer volledig strekken en had daar last van, o.a. tijdens het squashen. Nu strekken mijn armen ook niet helemaal, maar ik heb er niet echt last van. Ik squash dan ook niet. Het is voor mij alleen lastig als ik ga slapen, omdat ik dan met één arm gestrekt omhoog lig. Doordat hij niet goed strekt blijft mijn onderarm in de lucht zweven en dat is niet prettig. Ik heb daar een simpele oplossing voor: een extra kussen waar mijn arm op kan steunen. Ik houd niet zo van operaties. Zoon ook niet, maar hij houdt wel van squashen, dus. Gelukkig is alles goed gegaan, maar hij mag geen auto rijden. Hij werkt nu dus thuis. Als alles goed en op tijd verloopt, kan hij zijn arm weer volledig gebruiken als de baby geboren wordt. Feestje dus.

We zijn momenteel thuis, want ik moest nieuw prikspul bestellen en a.s. donderdag gaan we naar Schiphol. Zoon, schoondochter en kleinzoon komen dan weer terug van hun prachtige reis naar Amerika. Schoondochter stuurde vannacht nog een foto van kleinzoon en oh, mensenlief, wat groeit hij hard. Hij lijkt al een echt kind. Ik kan bijna niet wachten tot ik hem weer heerlijk kan vasthouden en knuffelen. Feestje dus.

.