GEZOND

.

Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Wie zit daar nou op te wachten? Ik niet en ook echtgenoot niet. Ik ken wel een paar mensen die het heerlijk vinden en vaak al bij de eerste dunne laag sneeuw naar buiten rennen om sneeuwballen te gooien. Ik snap dat niet, want sneeuw betekent koud en koud is onbehaaglijk en daar houd ik dus niet van. Geef mij maar voorjaar en zomer, graadje of 23 en ik ben helemaal happy. Maar nu moeten we het dus doen met sneeuw. Het vervelende is, dat sneeuw geen sneeuw blijft, maar verandert in een smerige blubber. Jak, jak en nog eens jak.

Over tien dagen hebben we de kortste dag en in principe worden de dagen daarna weer langer al merk je daar in het begin niet veel van. Pas in Januari krijg je af en toe het idee dat het iets langer licht blijft. Maar eerst krijgen we nog Kerst en Oud en Nieuw. En de geboorte van een kindje. Ons zevende kleinkind is bijna klaar om geboren te worden en dat maakt deze tijd extra spannend. Zullen zoon L en schoondochter A bij de kerstbrunch aanwezig kunnen zijn? Of zitten we dan met z’n allen in het ziekenhuis? Of moeten we nog een week langer wachten, moeten we eerst roepen: Duurt lang! Wie het weet mag het zeggen.

Afgelopen woensdag heb ik weer controle mammo’s gehad en eerlijk gezegd, ik was er niet gerust op. Een maand geleden kreeg ik al een brief dat de afspraak met de arts een week later zou zijn dan gepland. Dat betekent dat ik pas volgende week hoor dat alles in orde is. Ik mag toch aannemen dat er bij een fout beeld op de foto’s eerder contact opgenomen zal worden. Ik wil deze week dus absoluut niets horen van uit het ziekenhuis. Een gezonde Kerst, dat is wat ik wens. Meer heb ik niet nodig. Of wacht, een gezond kleinkind zou ook heel fijn zijn.

.

Advertenties

EEN BEETJE VAN DIT EN EEN BEETJE VAN DAT

.
Eerst even een kleine update. Het lijkt er op dat de mens toch een tikkie slimmer is dan de muis, want sinds twee weken geleden het gaas is aangebracht, hebben we geen sporen van muizen meer gevonden. Tenzij er muizen bestaan die keurig hun keuteltjes achter zich opruimen en geen voetsporen nalaten, is de serre nu muisvrij. Hoera voor de mens.

Wat boffen we toch met het weer de laatste week, elke dag een zonnetje, af en toe lichtelijk afgeschermd door een verdwaalde wolk en ’s nachts een buitje voor het stof. Daar kan ik heel goed mee leven. Hoewel ik er geen probleem mee zou hebben om op deze manier de winter door te komen, lijkt het me voor de natuur toch ook wel handig als we weer eens een echte winter krijgen. Sneeuw is niet noodzakelijk, al zou ik de omgeving van ons hutje graag eens bedekt zien met een mooi pak hagelwitte vlokken. Daarna mag de sneeuw weer verdwijnen, zonder rommel achter te laten. Een goede vorstperiode daarentegen lijkt me wel wat, zeker als daar dan ook de zon bij komt kijken. Dan wordt het extra genieten van een beker hete chocolademelk na het halen van een frisse neus. Na een serieus koude periode kan ik me weer verheugen op de lente met al het moois dat die te bieden heeft. Nog vijf en een halve week wachten op de kortste dag en dan mogen we de dagen wederom zien lengen.

Van de week heb ik een poging gedaan om een stukje te fietsen. Veel meer dan een poging is het niet geworden, helaas. De bewegingen die nodig zijn om je fiets vooruit te krijgen, lijken erg op traplopen, maar dan met iets meer kracht, been omhoog en been omlaag. Daar had ik van tevoren niet bij stil gestaan, maar mijn heup liet me dat razendsnel weten. Eerst dacht ik nog: daar moet je even doorheen, Neel, maar al snel realiseerde ik me, dat dat toch niet heel verstandig was. Binnen twintig minuten waren we weer terug en ik was kapot. De hele middag is mijn heup aan het zeuren gebleven. Beetje jammer.

Komende zaterdag gaan we iets leuks doen, namelijk op verjaarsvisite bij een medeblogster. Is maar een klein stuk hier vandaan en ik heb er nu al zin in. Echtgenoot gaat gezellig mee, hij kent haar inmiddels ook goed en bovendien kan hij goed overweg met haar echtgenoot, dus hij zal zich ook prima vermaken.
Tot zover dit allegaartje.
.