VOLLE WEEK

.

Er zijn van die weken die simpelweg voortkabbelen en dan opeens is er een week waar van alles tegelijk in gebeurt. Afgelopen week dus.

Het begon al op zaterdag met een babyshower voor schoondochter A. Zij wist van niets en was op stap met twee nichtjes, naar P.renatal. Rond drie uur zouden die nichtjes ervoor zorgen dat ze weer thuis kwam, alwaar dan een heleboel vrouwen op haar zaten te wachten. Oké, ze waren iets later thuis, maar de kamer was gevuld met twintig vrouwen en vijf kinderen. Haar mond viel open en ze kon zich wel voor de kop slaan, omdat ze helemaal niets gemerkt had van de voorbereidingen. Het werd een buitengewoon gezellige middag en schoondochter is ongelooflijk verwend met allerlei leuke babydingetjes. Missie geslaagd.

Maandag moesten we vroeg op om vanaf negen uur bij zoon R en schoondochter N op Bjorn en Mats te passen. De hele dag, met in ons achterhoofd de gedachte aan schoondochter L, die zich diezelfde ochtend vroeg in het ziekenhuis moest melden om te kijken hoe het stond met de zwangerschap. Of ze al dan niet ingeleid zou worden en ja, dat maakt zo’n dag toch extra spannend. Hoewel ik bang was dat die dag erg lang zou duren, (want hoe houd je een driejarige en een baby de hele dag rustig terwijl je toch regelmatig met je hoofd ergens anders bent?) is hij omgevlogen. Het was slecht weer en Bjorn gaat graag met opa naar buiten om te wandelen, maar dat ging even niet. En toch hebben we ons heel erg vermaakt met van alles en nog wat en voor we er erg in hadden, was het vijf uur en kwam schoondochter thuis. Wederom missie geslaagd.

En dan een heel spannende dinsdag. Al vroeg had ik contact met zoon X die zich met schoondochter L in het ziekenhuis bevond. Bij de geboorte van Zoë waren we aanwezig, maar deze keer wilden ze de bevalling met z’n tweeën beleven. Volkomen begrijpelijk, maar hé, ik wilde van elke cm ontsluiting op de hoogte zijn. Goed, dat is natuurlijk niet helemaal gelukt, maar wij zaten eigenlijk al vanaf het eerste berichtje die dag in de startblokken om naar het ziekenhuis te gaan. Wasmachine aanzetten wilde ik niet, want veronderstel dat… Heb ik al eens verteld hoe slecht ik ben in wachten? Vast wel en ook deze dinsdag ging het me slecht af. De hele ochtend kwam L niet verder dan twee cm ontsluiting. Damn! Dat schoot niet echt op. Toch maar thuis een boterham eten dan, want het kon nog wel een tijd duren. Boterhammen op en echtgenoot ging een rondje lopen met Renner. Hij was amper de deur uit toen X belde met de mededeling: “Stap maar in de auto.” Yes! Maar nu moest ik nog wachten tot echtgenoot weer terug kwam, pfff, volgens mij duurde het rondje deze keer extra lang. Eindelijk was het zover, we mochten mee naar de afdeling. X en L wilden eerst even samen met Zoë bij de baby zijn en toen mochten de oma’s en opa mee. Wat een mooi poppetje lag daar bij een stralende mama op bed. Het laatste half uur was het opeens heel erg snel gegaan en om 11.54uur is ze geboren: Xenna-Mae Noëmi. Een bijzondere naam voor een bijzonder kind. Ook deze missie is geslaagd.

Om de week nog even vol te maken, donderdag was echtgenoot jarig. Hij was echter, net als ik, behoorlijk moe van de voorgaande dagen en had absoluut geen zin in bezoek die dag. Ik vond het prima, dat gaf ons mooi de gelegenheid om ’s middags even naar X en L te gaan. We wilden graag nog een keer onze nieuwe kleindochter bewonderen en uiteraard beschuit met muisjes eten. Dat is gelukt en echtgenoot was volledig tevreden met deze invulling van zijn verjaardag. Al met al een zeer geslaagde week dus.

.

Advertenties

BEZIG

.

Twee jaar geleden was het een spannende dag op 18 oktober, maar die spanning resulteerde in een prachtige dochter voor zoon X en zijn vrouw L. En wij kregen er een prachtige kleindochter bij. Prachtig is ze nog steeds en zal ze in onze ogen ook altijd blijven.

Afgelopen zaterdag werd haar verjaardag gevierd en ze is weer mateloos verwend. Aan de oproep van zoon om iets voor haar te schrijven of tekenen is enthousiast gehoor gegeven. Mijn bijdrage heeft zich tot nu beperkt tot het schrijven van een gedicht voor de tweejarige Zoë, maar ik zeg er meteen bij dat een brief voor de achttienjarige Zoë in de maak is.

Het was heerlijk weer zaterdag en veel gasten waren dan ook in de tuin. Ik was daar ook en zat met kleinzoon Bjorn aan een mini tuintafel. Achter mij lag Zoë languit op de grond, zich totaal niet bekommerend om het schoonhouden van haar kleren.

“Zoë, wat ben je aan het doen?” vroeg ik.

“Ik ben bezig” was het parmantige antwoord.

“Oh, oké, waar ben je mee bezig?”

Ze liet me een minuscuul klein steentje (ja, dat is driedubbel op, maar het was dan ook niet groter dan haar vingertopje) zien en zei “kijk” en begon te graven in de aarde. Graven is natuurlijk een groot woord in dit geval, maar twee tellen later hield ze triomfantelijk een superdun takje van zo’n drie centimeter lang omhoog. Haar gevonden schat. Ze probeerde het rechtop in de grond te duwen, wat niet meteen lukte natuurlijk. Ze gooide het aan de kant met een blik van “nou, dan niet” en ging verder met haar graafwerk. Even later had ze er genoeg van, veegde haar handjes schoon aan haar broek en ging naar binnen. Ze kwam terug met haar mooiste verjaardagcadeau, een step, versierd met afbeeldingen van Woezel en Pip. Vrolijk lachend stepte ze de tuin door.

Nog zestien jaar steppen tot ze achttien is. Ik hoop van harte dat wij erbij mogen zijn als het zover is. Dan zijn echtgenoot en ik allebei zesentachtig jaar. Dat moet haalbaar zijn, toch?

.

OPROEP

.

Nee nee, niet meteen roepen: Wat fijn dat je nu al een oproep uit Utrecht hebt.

Die oproep is er namelijk nog steeds niet. Ik wacht nu al drie weken. Ik vermoed dat ze daar geen idee hebben wat “enige spoed” betekent. Vorige week beloofde mijn KNO arts hier in het dorp, dat ze er achteraan zou gaan. Intussen vond ze dat ik weer een antibioticum kuur nodig had. Geen gewone van een dag of zeven of tien, maar één van zes weken! Natuurlijk, dokter, ik slik wel en ik ga gewoon genieten van alle bijwerkingen.

Langzaamaan begin ik echt gek te worden. Af en toe staat mijn oor open, maar ook dan raast het geluid van een snelweg gewoon door. Afgelopen zaterdag was mijn kleine broertje jarig, hij werd 64. Van tevoren stuurde ik hem een berichtje met felicitaties en de vraag of zijn huis vol zat. Dat was niet het geval, dus gingen we naar hem toe. Een half uurtje ging het goed en was het heel gezellig. Daarna kwamen mijn twee zussen en een zwager. Dat maakte het al een stuk moeilijker om een gesprek te voeren of te volgen. Toen wederom de bel ging en nog meer mensen binnen kwamen, hebben echtgenoot en ik snel gedag gezegd en zijn op huis aan gegaan. Het is toch te gek voor woorden, dat ik niet eens leuk bij een drukke verjaardag kan zijn. Volgende week wordt onze kleindochter één jaar en ik zou daar oh zo graag bij zijn, maar ik vrees met grote vreze. Dan zit ik trouwens al drie maanden met een ontstoken oor, waarvan tot nu toe elke arts, huis- of KNO, gezegd heeft dat het wel goed komt.

Grote vraag is: wanneer???

UITGEVLOERD

.

We hebben een heerlijk druk lang weekend achter de rug. Het begon al op vrijdag met het doen van de boodschappen. We zouden op zondag de verjaardag van echtgenoot vieren, dus moesten we ook denken aan allerlei lekkere hapjes. Dat is aardig gelukt, mag ik wel zeggen. Volgens mij hadden we genoeg voor een weeshuis. Omdat we heel erg veel in ons hutje zijn geweest het afgelopen jaar, is het bijhouden van ons echte huis er een tikkeltje bij ingeschoten. Als je dan een huis vol verwacht, wil je natuurlijk dat alles er ook netjes uitziet. Ken je dat? Het werd dus niet een kwestie van even snel alles afstoffen en wat rommel weggooien, maar het werd min of meer een grote schoonmaak. Het resultaat was wel dat we weer konden zien wie er op de foto’s staan. De foto’s die staan uitgestald op het dressoir. Ja, wij hebben nog een ouderwets dressoir. We hebben dus echt hard gewerkt de hele zaterdag en ’s avonds hingen we compleet uitgevloerd op de bank. Maar het zag er weer goed uit.

Zondag vierden we dus de verjaardag van echtgenoot, die eigenlijk op maandag jarig was. Hij is 69 geworden. Alle jongens waren er met vrouw en kleinkinderen. Dan hebben we al meteen een huis vol, 14 personen. Mijn zus kwam met twee zwagers. Nee, zij heeft slechts één echtgenoot, maar de andere zwager is de weduwnaar van mijn in 2007 overleden zusje. Ze wonen dicht bij elkaar in Amsterdam, dus hij rijdt altijd met zus en zwager mee. Het werd een buitengewoon gezellige drukte. Toen ’s avonds iedereen weer naar huis was, zaten wij wederom uitgevloerd op de bank.

Het weekend was nog niet voorbij, want op maandag kwamen mijn jongste zusje en zwager. Zij waren zondag verhinderd, omdat hun schoondochter die dag haar verjaardag vierde. Mijn zusje had gezegd dat ze het zo jammer vond er zondag niet bij te kunnen zijn, ze wilde zo graag onze nieuwe kleindochter zien. Toen schoondochter dat hoorde, bood ze onmiddellijk aan om maandag langs te komen, tussen de voedingen door. Superleuk! Uiteraard heb ik niets tegen zusje gezegd. Het moest wel een verrassing blijven. Zusje had drie cadeautjes meegenomen, één voor echtgenoot, één voor mij voor als de kleine meid bij ons zou zijn en één voor de baby zelf. Dat laatste cadeautje had ik op tafel gelegd, zeggende dat ik dat wel de eerstvolgende keer zou geven. Het gezicht van zusje was prachtig, toen tot haar doordrong wie er ‘s middags opeens binnen kwam. Ook deze dag was dus zeer geslaagd. En ’s avonds? Precies.

Na een redelijk rustige dinsdag heb ik vandaag een echte rustdag. Ik hoef niks, geen boodschappen, geen was, helemaal niks. Echtgenoot mag echter wel weer aan de slag. Als het goed is wordt er straks haardhout gebracht en dat moet natuurlijk wel in de opslag terecht komen. Hoewel ik bereid ben in kabouters te geloven, heb ik nooit daadwerkelijk iets van hun bestaan gemerkt. Ik vermoed trouwens dat die blokken hout voor die kleine kabouters een beetje te zwaar zijn. Het opstapelen wordt dus mannenwerk. En vanavond? Precies, maar dan alleen echtgenoot. Denk ik. Hoewel…van een hele dag niets doen kun je ook best heel moe worden. Toch?

.

DUIMZUIGEN

.

Afgelopen zaterdag was ik dus jarig. Het verhaaltje dat ik die dag schreef, is op de eerste zin na, compleet uit de duim gezogen. Hoewel….ik heb nog nooit op mijn duim gezogen, ook niet als kind. Maar daar kwam dat verhaaltje dus wel vandaan en dat kwam zo.

De donderdag voor mijn verjaardag liet één van de zonen weten dat hij niet zou komen, want hij had een afspraak in Rotterdam en die stond al een tijd in de planning. Ik was uitermate teleurgesteld, want het betekende ook dat ik kleinzoon niet zou zien en daar verheug ik me iedere keer weer enorm op. Hij verandert nog dagelijks en wordt steeds leuker en ondernemender. Het grappige is dat je dat bij een kleinzoon meer ziet dan wanneer je eigen kinderen klein zijn. Dat komt natuurlijk doordat je je kleinkind niet dagelijks meemaakt. En daarom is het zo jammer als hij dan onverwacht niet komt. Gelukkig zouden de andere zonen wel komen.

Mijn verdere familie had ik gezegd dat mijn verjaardag niet uitgebreid gevierd zou worden, omdat ik in de startblokken wil zitten voor als ons nieuwe kleinkind zich aanmeldt. Schoondochter heeft namelijk gevraagd of ik bij de bevalling aanwezig wil zijn. Eerlijk gezegd heb ik daar een beetje dubbel gevoel bij. Aan de ene kant vind ik het geweldig dat ze me dat gevraagd heeft en aan de andere kant vind ik het ook een beetje eng. De enige bevallingen waar ik bij aanwezig was, waren die van mijzelf. Ik heb dus geen flauw idee hoe dat zal zijn bij een ander, ook al is die ander een heel lieve schoondochter. We zien wel hoe het loopt. Voor het zelfde geld roept ze tijdens de bevalling opeens, dat iedereen de verloskamer uit moet. Dus….

Maar goed, vanuit dat gevoel van teleurstelling kwam dus het voorgaande verhaaltje voort. Terwijl ik de laatste zin aan het tikken was, riep echtgenoot opeens de naam van zoon. Ik dacht dat hij misschien een berichtje van hem kreeg en vroeg wat er aan de hand was. Nou, niets dus, hij stond gewoon voor de deur. Zoonlief had me simpelweg in de maling genomen! Ik had toen echter geen tijd meer om een korte verklaring onder het verhaaltje te zetten en heb het stukje zonder toelichting meteen geplaatst. Kleinzoon eiste al mijn aandacht op. Oké, zoon en schoondochter natuurlijk ook. Een beetje.

.

MAAND

.

En dan zijn we zo maar opeens een maand verder. Vraag me nou niet waar die maand is gebleven, want dat weet ik gewoon niet. Er is wel van alles gebeurd, dat dan weer wel. Het trieste nieuws was, dat ik kort na elkaar twee neven ben kwijtgeraakt. De eerste was 68 jaar, een zoon van een broer van mijn vader. Hij is overleden aan een hersentumor. De tweede was de oudste zoon van de jongste broer van mijn moeder. Hij was net 60 jaar geworden, in de bloei van zijn leven. Hij had een totaal verkankerd lichaam, maar wist dat niet. Eind mei ging hij naar de dokter, omdat hij wat kleine, maar toch irritante, klachten had. Twee maanden later was hij dood. Mijn tante heeft dus in korte tijd afscheid moeten nemen van een dochter, haar man en haar oudste zoon. Ze had het afgelopen vrijdag, bij de afscheid ceremonie dan ook erg zwaar. Hij was erg geliefd, mijn neefje, de kerk was compleet vol, er stonden zelfs mensen buiten en ik vond het zeer indrukwekkend. Uit de verhalen die over hem verteld werden heb ik veel over hem geleerd en ik realiseerde me, hoe jammer het is dat neven en nichten in hun volwassen leven hun eigen weg gaan. Zo hoort het natuurlijk ook, maar het onderlinge contact verdwijnt op die manier toch en dat is jammer. Voor mij voelde het als een gemiste kans.

Gelukkig zijn er ook leuke dingen gebeurd. De verjaardag van kleinzoon was geweldig, de taart heeft hij gegeten zoals het hoort: met zijn handen en zijn hele gezicht. Hij straalde. En wij ook.

Jongste zoon en zijn vriendin genieten in ons hutje, of eigenlijk daarbuiten natuurlijk, van het mooie weer en alles wat de natuur daar te bieden heeft. Hoewel vriendin eigenlijk bang is voor vogels, spoort ze zoon wel aan om alle bakjes op tijd weer te vullen. Dat gaat de goede kant op dus. Ze waren in eerste instantie van plan om uiterlijk donderdag weer naar huis te gaan, maar er komt net een berichtje binnen dat ze zaterdag gaan. Ze hebben groot gelijk, want het is daar gewoon heerlijk.

Om de maand vol te maken kan ik ook nog vertellen dat mijn jongste zusje gisteren 65 jaar mocht worden. We hebben een buitengewoon gezellige dag doorgebracht met schitterend weer en ik heb me prima vermaakt met haar twee kleindochters van 4 en 6 jaar. Zo kon ik mooi wat oefenen voor als Bjorn en ons nog te komen kleinkind straks wat groter zijn. We zijn naar de speeltuin geweest en we hebben gezellig samen gezongen. Dat zingen deden we o.a. tijdens het eten, maar met je mond vol mag je niet zingen, dus werd er gemmmd. Daar werden de nodige gekke gezichten bij getrokken natuurlijk en de kinderen vonden dat prachtig. Stralende snoetjes en dat is precies wat we willen op zo’n dag. Bij oma mag je sowieso al meer dan bij papa en mama en als er dan ook nog eens een bonus oma bijkomt die bereid is gek te doen, ja, dan is het helemaal feest natuurlijk.

Al met al een bijzondere maand.

.

RATJETOE

.IMG_2466

Vandaag is onze oudste kleinzoon jarig, hij is tien jaar geworden. Ik schrijf niet zo vaak (lees: nooit) over hem, want ik zie hem en zijn zusje maar bar weinig. Afgelopen zondag werd zijn verjaardag gevierd en daar waren we natuurlijk bij. Normaal ben ik niet zo van het geven van grote cadeaus aan kinderen, (ook niet aan volwassenen eigenlijk) maar 10 is toch een kroonjaar. Ik had toevallig gehoord dat hij wel van lego houdt en dus hebben we een prachtige doos voor hem gekocht. Hij was er super blij mee en is bijna de hele middag bezig geweest met het bouwen van één van de drie mogelijkheden. Het werd het vliegtuig. Toen we ’s avonds thuis waren, kregen we een wassapje met een foto toegestuurd. Het vliegtuig was klaar en hij was apetrots. Wij ook.
..
We zijn een paar dagen thuis, juist nu de temperatuur omhoog gaat. Hoezo, bad planning? Het kon echter even niet anders. Vandaag moest ik een beddegoedwas draaien. Ja, ik heb daar een wasmachine, dat weet ik, maar die lange lappen kan ik er niet ophangen. Ik heb het een keer geprobeerd, het heeft toen drie dagen geduurd voor het helemaal droog was, omdat het een aantal keer was dubbel gevouwen, anders kon ik het niet kwijt. Dat was dus zeuren. Nu doe ik gewoon wat langer met het spul, zodat ik niet elke week naar huis hoef. Ik wacht gewoon tot het gaat stinken….Nee, niet echt, maar ik doe het bed niet elke week verschonen. Na twee weken kan ook, toch? Of drie….
..
Morgen moet ik urine inleveren en bloedprikken in het ziekenhuis en zaterdag viert zoon zijn verjaardag. En vanavond? Vanavond gaan we lekker (hoop ik) uit eten met ons net geregistreerde paar. We gaan naar een Chinees restaurant in Almere. Ik ken het, want we hebben er twee minuten vandaan gewoond en er in die tijd ook regelmatig gegeten. Maar nu had zoon het over “All you can eat sushi”. Ieks! Ik eet absoluut geen rauwe vis, ook geen rauw vlees trouwens. Ik vind rauw überhaupt zo, ehhh, rauw, zal ik maar zeggen. Volgens zoon kun je ook vis en vlees van de grill krijgen. Dat hoop ik dan maar, anders moeten we vanuit de Chinees ook nog naar de Mac of iets dergelijks. Echtgenoot, zoon en vrouw vinden het alle drie erg lekker, dus wie ben ik dan om spelbreker te zijn? Ik kan natuurlijk altijd een pakkie brood meenemen voor als de nood aan de man komt…hm, iets om over na te denken.
..
Zondag gaan we weer terug naar het hutje, waar de eekhoorns in steeds grotere aantallen langs komen. Afgelopen maandag waren er zes tegelijk. En maar jagen op elkaar, met af en toe een pauze om snel iets uit een voerbakje te pakken. Vorige week hadden we al gezien dat er één helemaal in het bakje ging zitten om op z’n dooie gemak te smikkelen. Nog geen dag later kroop er een tweede bij. En nee, het is geen grote voerbak, het is een gewoon klein kastje met een klepje. Hoe ze het doen weet ik niet, maar ze moeten ongelooflijk lenig zijn om dat te kunnen. Ik was al bang dat we ze uit de knoop moesten halen, maar nee, één voor één kwamen ze er weer uit. Zo leuk om te zien.

.