HUSSELTJE

.

Er valt zo veel te vertellen, dat ik eigenlijk niet weet waar te beginnen, wat in detail kan en mag en wat ik beter oppervlakkig houd. Eerst mijn oor maar even onder handen nemen. Het gaat goed. Zo goed dat Utrecht voorlopig in de ijskast staat. Niet dat dat veel verschil maakt, want ze zijn daar niet zo snel met reageren, maar toch. Ik moet nog steeds druppelen, maar de zes weken antibioticum kuur is eindelijk afgelopen. De snelweg in mijn oor ligt wat verder weg, maar de ruis is er dus nog steeds. Echter, het allerbelangrijkste: de pijn is helemaal weg. Donderdag mag ik weer naar de KNO arts, even horen wat ze mij dan kan vertellen.

Tussendoor mocht ik naar de internist. Zij mat o.a. mijn bloeddruk, vond die aan de hoge kant en besloot dat ik een half uur aan zo’n apparaat mocht hangen. Ik heb nog nooit hoge bloeddruk gehad, zelfs niet tijdens mijn zwangerschappen, maar oké, ik ben de beroerdste niet, dus vorige week woensdag meldde ik mij keurig op tijd bij de balie. Ik moest even wachten, want er lag nog iemand vast. Even later zat ik zelf vast en werd elke vijf minuten mijn bovenarm afgekneld en weer vrij gelaten. Wat nou hoge bloeddruk? De hoogste stand was de beginstand, 153 over 67. Daarna zakte het alleen maar en de laagste stand was 127 over 52. Keurig netjes, zou ik zeggen, niks mis mee. Woensdag gaat de internist me bellen over het resultaat. Kan ze me gelijk feliciteren, want woensdag is echtgenoot jarig. Hij wordt 70. We beginnen nu toch echt bij de oudjes te horen, geloof ik.

Vrijdag mag ik dan naar de oogarts. Jaja, ik word gelijk weer even helemaal doorgelicht. Ach ja, dan hebben we dat ook maar weer gehad.

Na de meting woensdag hebben we de spullen ingepakt om even een paar dagen rust te zoeken in ons hutje. Er werd behoorlijk slecht weer voorspeld, maar dat kon me niet schelen, ik wilde er gewoon even tussenuit. Gelukkig viel het reuze mee met het weer, het bleef voornamelijk droog, maar somber. Gisteren de hele dag harde wind, met af en toe wat regen. Echt heel rustig was het niet, want afgelopen vrijdag zijn naast ons hutje twee kavels klaar gemaakt voor het plaatsen van nieuwe hutjes. Dat betekende een hoop herrie. Er heeft een complete kaalslag plaatsgevonden, er zijn tig bomen omgezaagd en in plaats van naar groen, kijken we nu rechtstreeks naar de hutjes die al verderop staan. Beetje jammer. Heel veel vogels zijn hun rust- en nestplekken kwijt geraakt. Zo zonde. Ook de eekhoorntjes zullen in het vervolg een omweg moeten maken om bij onze voederplaatsen te komen. Ik vind het niet leuk, maar er zat vanochtend wel opeens een buizerd op de vrijgemaakte grond. Voor hem is het wel gunstig, want hij heeft nu beter zicht op muizen en ander klein spul. We zullen er wel aan wennen, denk ik. Hoop ik. Morgen gaan we weer naar huis.

Er is nog meer te vertellen, maar dan wordt dit stuk zo lang, dus dat bewaar ik voor een volgende keer.

.

Advertenties

GEZEUR

.

Al maanden was lapje aan het zeuren om Windows 10 en al die tijd klikte ik dat gezeur weg. Tot vorige week. Ik nam de sprong en zei: oké, doe maar dan. Het had even nodig, maar eindelijk, dacht ik, was ie dan klaar. Al mijn bestanden waren in stand gebleven, werd er nog vrolijk geroepen. Maar toen. Tingeltjes en berichtjes over dingen die verwijderd waren. Geen idee wat het allemaal was, maar niet al mijn bestanden waren dus in tact gebleven. Ik moest wel opnieuw inloggen om bij mijn dromenenzo te kunnen komen, maar dat was te doen. Toen kwam er nog iets eigenaardigs aan het licht. Lapje ging niet meer uit als ik hem die opdracht gaf. Echtgenoot is aan het zoeken geblazen en kwam erachter dat het vaker voor kwam. Das dan weer lekker. Wat nu?

Wel, elke keer als ik zeg, dat ie de boel moet afsluiten, druk ik meteen de aan/uit knop in en houd die vast. En dat werkt. Ben ik nou blij met dat “geweldige” Windows 10? Nee, niet echt. Voorheen kon ik elke dag even kijken op de site van Beleef de Lente om de vorderingen in de diverse vogelnesten te bekijken. En dat kan opeens niet meer. Daar krijg ik de tekst in beeld dat ik Adobe Flash Player moet installeren als ik iets heb met Fire Fox. Ik heb niets met FF. Nooit gehad ook. Eigenlijk weet ik niet eens wat het is. Maar vanochtend riep lapje opeens: deze site wil AFP installeren. Oké, weer zei ik: doe maar dan. En heeft dat geholpen? Welnee, ik kan nog steeds niet bij de vogels kijken. Ik heb geen idee hoe ik dat moet oplossen. Ik ben niet zo van het uitzoeken en proberen. Ik houd ook helemaal niet van updates. Wat een geëmmer en waarom eigenlijk? Alleen omdat iemand dreigt Windows 7 niet meer te ondersteunen. Laat alles toch gewoon bij het oude, dat werkte goed en zonder problemen. Niet elke vernieuwing is een verbetering. Vind ik.

Vorige week trouwens een heerlijke dag bij mijn zusje doorgebracht en afgelopen zaterdag werd onze kleinzoon twee. Wat een heerlijk manneke is dat toch en wat is hij verwend. Maar dat mag op die leeftijd.

.

REGEN EN ZO

.

Nee, ik heb het nog niet gevonden, dat knopje, maar ik geef niet op, ik blijf zoeken. Maar stel nou dat ik het vind, hè, moet ik het dan wel bekend maken? Ik bedoel, als iedereen ervan weet, kan ook iedereen er op elk door hem/haar gewenst moment op drukken. Dat zou zomaar eens een geweldige chaos op kunnen leveren. Dat lijkt me niet echt wenselijk, dus daar denk ik nog even over na.

Gisteren zou mijn moeder 98 jaar geworden zijn, als ze nog geleefd had. Helaas is ze al vijf en een half jaar niet meer onder ons. Ik heb haar even een fijne verjaardag toegewenst en de hoop uitgesproken dat ze daar, waar ze nu is, ook haar verjaardag mag vieren. Vind ik eigenlijk wel een fijne gedachte.

Echtgenoot komt net binnen met een nieuwe voorraad pinda’s en vetbolletjes voor de vogels en gaat ze meteen even blij maken. Het is een beetje raar weer hier bij ons hutje, het ene moment krijg je een bui op je kop (als je buiten bent) of op je dak (als je binnen bent) en het volgende moment staat de zon weer vrolijk stralend aan de hemel. Eerlijk gezegd, vind ik dat laatste toch het leukst. Het maakt dat de wereld er een stuk vrolijker uitziet. Dat kan die wel gebruiken op het ogenblik. Terwijl ik dit tik, verdwijnt de zon en begint het weer te regenen. Volgens mij kan het jaar 2015 echt niet meer te boek als het droogste jaar sinds weet ik veel wanneer. De afgelopen weken is er meer dan genoeg water gevallen. Echtgenoot komt binnen en klaagt dat het gras één grote plas water is. Ja, dat verbaast me dus niks. De vogels zijn in ieder geval reuze blij en komen met tientallen tegelijk op het verse voer af. Zij laten zich niet afschrikken door een “beetje” regen. Ik wel. Ik blijf binnen.

.

ZOMER EN SOKKEN

.
Kom je ’s morgens uit je warme bed, hoewel…het was behoorlijk koud vannacht, denk je in een behaaglijke woonkamer te stappen. Niets is minder waar, het is slechts 16 graden. Wat doe je dan? Je doet de verwarming aan, want je wilt toch wel op een prettige manier een beetje wakker worden. Buiten ligt de temperatuur op een schamele 9 graden en het ziet er niet naar uit dat dat snel meer zal zijn, want het is zwaar bewolkt en het miezert. Je gaat douchen en je aankleden. Je kijkt in je kast en ziet alle fleurige zomerkleding hangen. Brrrr, toch maar even niet nu. Het wordt een lange legging met een tuniek met lange mouwen. En sokken. Let wel, het is 16 juni hè. Hoezo zomer? Hoezo opwarming van de aarde?

De vogels trekken zich nergens iets van aan. Die gaan vrolijk verder met het voeren van de jonkies. Of ze beginnen aan een tweede leg. Daar moet je als mens toch niet aan denken, zo kort op elkaar. Zij wel. We hebben tegenwoordig ook dagelijks bezoek van de eekhoorns. Ja, meervoud deze keer, er zijn er af en toe drie tegelijk. Dat gaat niet altijd goed natuurlijk. Regelmatig wordt er op elkaar gejaagd, boom in boom uit. Omhoog en omlaag, springend van de ene boom naar de andere. Spannend om naar te kijken, maar ik ben altijd bang dat er misschien een gewond raakt. Dat zal natuurlijk ook best wel eens gebeuren, maar voor wij ons hutje hadden, kregen we daar helemaal niets van mee. Nu wel. We leren ze trouwens ook een beetje uit elkaar te houden. Niet letterlijk tijdens hun jacht op elkaar, maar op hun uiterlijk. Er is een bijna geheel grijze eekhoorn, met nauwelijks nog haar aan de staart, door ons meteen uitgeroepen tot het oudje. Er is er een met een prachtige roodbruine kleur en een mooie volle staart waar een beetje donkere gloed over valt. En dan is er ook nog een kleintje. Of dat nog een jong dier is of gewoon een niet zo grote eekhoorn, weten we niet precies, maar hij is razendsnel en prachtig om te zien.

Het stukje grond om ons hutje begint ook aardig vol te raken. Iedere keer vinden we weer leuke plantjes en iedere keer vinden we daar dan weer een mooi plekje voor. De rhodo’s hebben allemaal prachtig in bloei gestaan en beginnen nu met hun groeischeuten. De een wat meer dan de ander, maar ze doen het allemaal. Het wachten is nu op de bloei van de hortensia’s en andere plantjes. Het wordt hier steeds mooier en we genieten, ook nog steeds, met volle teugen.

.

KRAKERS en KNAGERS

.

Het is schitterend weer en dat belooft het nog even te blijven, dus waar zijn wij nu te vinden? Precies, in ons hutje. Omdat echtgenoot de serre aanveegt en ik daar nu dus even niet kan zitten, heb ik mooi de gelegenheid om een stukje te schrijven.

Overal hebben we voeder- en woonhuisjes opgehangen voor zowel de eekhoorns als de vogels. De eekhoorn komt niet elke dag, maar zo af en toe hebben we het geluk om hem te zien snoepen bij het speciale eekhoornloket. De vogels daarentegen komen met hele families tegelijk. Ook de, in mijn ogen bijzondere, soorten als de appelvink (vanochtend met z’n vieren tegelijk) en de staartmees. De meest bijzondere vogel is wel de witkopstaartmees. Die schijnt namelijk niet zo veel meer voor te komen. Hier dus nog wel. Vaste klant is ook de boomklever, een zeer dominant vogeltje.

Vanaf mijn tikplek kan ik zo naar het mezenkastje kijken, dat echtgenoot vorig jaar heeft opgehangen voor, jawel, de koolmezen. Tot onze grote verbazing is dit kastje gekraakt door de boomklever en heeft de koolmees het nakijken. Met z’n tweeën hebben ze de boel eerst uitgebreid geïnspecteerd en uiteindelijk goedgekeurd. Er worden blaadjes naar binnen gebracht en naar buiten gegooid. Niet alle blaadjes liggen even lekker natuurlijk, daar heb ik alle begrip voor. Er is permanent een klever binnen, waarschijnlijk om te voorkomen dat de koolmezen hun huis terug willen kraken. Ik ben reuze benieuwd of we straks ook daadwerkelijk jonge klevers kunnen zien opgroeien en uitvliegen.

Tot onze grote schrik zijn de konijnen buitengewoon actief geweest tijdens onze afwezigheid. Complete planten hebben ze opgevreten tot er slechts vijf cm lange kale steeltjes overbleven. Ze eten zelfs hulst en takken van diverse coniferensoorten. Wie lust er nou van die prikkende blaadjes en scherpe dennennaalden? Nou, de konijnen dus. Mij lijkt het niet echt prettig in maag en darmen, maar hé, wie ben ik? In het begin vond ik het nog leuk, spelende konijntjes op het gras, maar nu… “Waar is mijn katapult?” roep ik zodra er een konijn in beeld komt. Niet dat ik een katapult heb, maar roepen om een geweer vind ik ook zo wat. Ik vind ze een stuk minder leuk nu, al snap ik dat het best lastig kan zijn om in de winter aan voedsel te komen. Maar, “lieve” konijnen, willen jullie alsjeblieft onze mooie planten met rust laten? Volgens mij is onkruid ook heel lekker en daar staat genoeg van. Dus….

.

RITME

Bij gebrek aan een zolderraam tikt de regen (niet zo heel) zachtjes op het serredak. Er is echter geen ritme in te bekennen. Sorry, meneer de N. ik kan eigenlijk niets met dat liedje van u.

Echtgenoot is druk bezig om onze aankopen van deze ochtend in de grond te zetten. We zijn op een rhododendronkwekerij geweest en hebben voor een zacht prijsje een vuurrode en twee dieppaarse rhodo’s gekocht. Ik heb nog nooit zoveel rhodo’s bij elkaar gezien trouwens. Er was ook een schitterend aangelegde tuin van een paar duizend vierkante meter, waar je vrij in mocht wandelen. Helaas zonder bankjes, dus wij hebben het bij een klein stukje gehouden en genoten van het prachtige uitzicht.

Echtgenoot is klaar en komt zijn handen wassen en natuurlijk moet ik nu eerst even zijn werk bewonderen. Ziet er goed uit, kan ik wel zeggen. Echtgenoot mag even uitrusten na zijn harde werk.

Hoewel ik liever zon en warmte heb, komt de regen me nu eigenlijk wel goed uit. Kan ik mooi weer even bezig op mijn lapje. Je zou kunnen zeggen dat ik een slechtweerschrijver ben, zeker als we, zoals nu, in ons hutje verblijven. Bij mooi weer schuif ik namelijk de serredeuren open en zit ik de hele dag min of meer buiten. Bij het gefluit en gezang van de vogels is het daar heerlijk toeven. Ik heb altijd een boek bij de hand en verveel me dus nooit. Maar ja, lapje en het bloggen schieten er dan natuurlijk wel bij in.

Weet je wat weer wel een beetje jammer is? Als het hier regent, gaat de temperatuur meteen drastisch omlaag. In plaats van met blote benen en armen (ja, meer bloot doe ik niet) zit ik met een lange broek en sokken aan. In plaats van slippers heb ik warme sloffen aan mijn voeten en ik heb ook nog eens een vest aan. Het lijkt verdorie wel herfst. Nee, dat is niet helemaal waar, want het waait niet. Maar, zou het niet fijn zijn als het gewoon vijfentwintig graden kon blijven tijdens de regen. Ervanuit gaande dat het al vijfentwintig graden was dan, hè. Dat gebeurt niet al te vaak, maar het is wel mijn favoriete temperatuur. Vandaar, dus.

Het tikken van de regen is gestopt geloof ik. Af en toe vallen er nog druppels van de bomen. Dat is dan geen regen meer, maar een soort lekkage, zeg maar. Echtgenoot ligt inmiddels te pitten op het bankje in de serre. Hij heeft geen ritmisch vallende druppels nodig, hij heeft sowieso geen gevoel voor ritme, kan dus ook niet dansen. Maar wel slapen.

 

KOFFERTJE

.
Wat hebben we toch een mazzel met dit mooie voorjaar. Mens en dier genieten met volle teugen. Hier in ons hutje is het echt heel mooi, de plantjes lopen al helemaal uit en de vogels zijn al druk bezig met sjansen. Hopelijk blijven ze een beetje in de buurt met hun nest zodat we ook het kleine spul kunnen zien opgroeien. Vanochtend cirkelden er drie schreeuwende roofvogels boven ons hoofd, ook zij verheugen zich op een heleboel jonge vogels. Dat betekent voor hen dat er voldoende voedsel is om hun eigen jongen groot te brengen. Zo zit de natuur nou eenmaal in elkaar. We zien wel hoe het loopt.

Afgelopen maandag kwamen mijn jongste zus en haar man op bezoek. Ze hadden een koffertje bij zich. Het koffertje was van mijn broer. Zus wilde graag samen met mij uitzoeken wat er allemaal inzat. De mannen vertrokken na de lunch naar Drachten, op zoek naar een zwarte ibis. Zus en ik zaten samen in de zon, het koffertje voor ons op tafel.

“Zullen we dan maar?” stelde ik voor. Zus knikte. Ik klikte het koffertje open.

Het eerste wat ik zag, was een stapeltje foto’s. Bovenop lag een foto van een heel jonge vrouw met een baby op haar arm. Mijn moeder met haar eerstgeborene, mijn broer. Ze was best een mooie vrouw, mijn moeder. Ik heb haar nooit gezien als een vrouw, ze was gewoon mijn moeder en zoals zij er uit zag was het goed. Zo hoorde mijn moeder er uit te zien. Voor een kind is het sowieso niet belangrijk hoe zijn/haar moeder eruit ziet. Nu, met deze foto in mijn hand, kon ik met andere ogen kijken. Ze was echt een mooie vrouw.

Er zat natuurlijk nog veel meer in dat koffertje, o.a. heel veel medailles van door hem gelopen wandeltochten. Hij was langeafstand wandelaar en bovendien bestuurslid van de wandelsportbond. We vonden programma- en wandelboekjes. Hij heeft tig keer de Vierdaagse gelopen, zowel in Apeldoorn als in Nijmegen. Er zat een al veertig jaar niet meer geldig spaarbankboekje in. Waarom zou je zoiets bewaren, vraag ik me af. Waarom zou je überhaupt al die rommel bewaren? We hebben precies kunnen zien hoe zijn salaris zich ontwikkelde, want al zijn salarisstrookjes zaten in dat koffertje. Let wel, zijn salaris in de jaren zestig. Het ging van tweeduizend gulden naar negenduizend gulden per jaar. Alles wat in het koffertje zat, op de foto’s na, betrof de zestiger jaren. Dan vraag ik me natuurlijk meteen af, waar zijn de spullen van de jaren zeventig, tachtig en negentig?

Het leukste in dat koffertje was een brief van een verzekeringsbedrijf. Je raadt nooit waar die over ging. Het betrof een aanrijding met de Porsche van de heer Johan Cruyff. Jawel, die. Zus en ik vroegen ons meteen af waarmee die aanrijding dan gebeurd moest zijn. Onze broer had geen rijbewijs en deed vrijwel alles lopend. Hij zal toch niet pardoes tegen die Porsche aangelopen zijn? Jammer, dat daarover niets in die brief stond. We zullen er nooit achter komen, denk ik, het gebeurde namelijk in 1969.

Zou Johan het nog weten?
.