VAN HOUT TOT EEN MATJE

.

Het zou me niets verbazen als straks weer enthousiast wordt geroepen dat we een zeer warme winter achter de rug hebben. Ik zeg nu alvast dat ik het daar beslist niet mee eens zal zijn. Ik vond het maar bar koud en we hebben dan ook elke avond de open haard, die niet echt open is, want er zit een deurtje voor, aan gehad. Daar komt tenminste echte warmte vanaf. Ik kan je verzekeren dat 22 graden via de cv een stuk minder aangenaam voelt dan 22 graden via de kachel. Vorige week dreigde het hout op te raken en dus werd er nieuw besteld. Vanochtend om kwart over zeven werd het gebracht. Jawel, akelig vroeg. Achteraf gezien wel fijn, omdat er een fikse hoeveelheid regen werd voorspeld. Volgens de buienradar zou die regen ons al om negen uur bereiken. Het is inmiddels bijna tien uur en het is nog steeds droog. Nu komt het over tien minuten. Zegt de buienradar. Echtgenoot is dus druk bezig om het hout op de daarvoor bestemde plaats te krijgen. Daarvoor moet hij steeds dwars door de schuur met een kruiwagen. Hout uit de pallet in de kruiwagen en door de schuur naar de houtopslag. En weer terug met een lege kruiwagen. Dat is ongelooflijk veel werk en zal hem de rest van de dag een pittige hoeveelheid pijn aan de spieren en rug opleveren. Maar voor een gezellig en warm vuurtje heeft hij veel over. En ik ben hem daar uiterst dankbaar voor. Het is nu tien uur en nog geen spatje regen in zicht. Ik ga eerst maar even een bak koffie voor mijn harde werker maken. Met een flink stuk (door hem zelf gemaakte) appeltaart. Dat heeft hij wel verdiend. Tot straks.

Zo, het is half elf geweest en nog steeds is het droog. Of de weermannen hebben echt geen verstand van het weer, of de weergoden zijn echtgenoot goed gezind. Ik denk dat het een combinatie van beiden is. Echtgenoot is in ieder geval weer druk doende om al het hout op z’n plek te krijgen. De komende tijd zitten wij er weer warmpjes bij.

Mijn borstenmevrouw is uitermate tevreden en we hebben dan ook besloten dat deze week de laatste week is dat ik twee keer naar haar toe ga. Vanaf volgende week nog maar één keer in de week. Wel heeft ze een soort matje voor me besteld. Ik noem het een matje, want toen ze me een afbeelding liet zien, vond ik dat het er uit zag als een rubbermat, zo een met van die nopjes. Het is in ieder geval iets speciaals. Het wordt op maat gesneden en in de bh geplaatst. Het heeft een masserende werking bij elke beweging die je maakt. Het is dan ook echt bedoeld voor oedeemborsten. Ik ben benieuwd of dat gaat helpen. Ik kan tenslotte niet de hele dag zelf mijn borst lopen masseren. Dat staat ook een beetje raar, maar dat matje gaat dat nu dus wel voor me doen. Hoop ik. We zien wel, maar we gaan duidelijk de goede kant op.

Nog even dit: volgens de buienradar zitten we al een kwartier en ook de komende uren midden in de regen. Eh, hallo weermensen, het is echt nog helemaal droog en het ziet er ook niet naar uit dat er op korte termijn iets aan nattigheid komt. Wat een baan! Constant foute dingen verkondigen en toch betaald worden. Kan ik solliciteren?

.

WACHTEN

.

Het is maandag vandaag, vijf, tien, vijftien. Best een leuke datum om geboren te worden, vind ik. Vorige week heb ik dan ook indringend gefluisterd tegen de dikke buik van schoondochter: “Vijf oktober, vijf oktober, vijf oktober”. Vandaag dus, maar de baby heeft nog geen zin en we moeten maar afwachten wanneer het wel zover is. Praten tegen de buik helpt dus niet, of het is zo lekker warm en intiem in de buik van mama, dat de lust om uit te breken totaal ontbreekt.

Het is niet alleen dat ik de datum leuk vind, nee, er is nog iets waardoor ik het leuk zou vinden als de baby vandaag komt. Echtgenoot en ik zijn vandaag namelijk samen 50.000 dagen oud. Hoeraaaaa! Hoe ik dat weet? Nou oudste zoon is best slim en bovendien in het bezit van een slimme telefoon. Twee slimmigheidjes bij elkaar dus. Samen zijn ze aan het rekenen geslagen en daaruit kwam deze dag naar voren. Grappig, hè?

Morgen vind ik stiekem ook wel een leuke dag, want precies veertig jaar geleden, leerde ik echtgenoot kennen. Het was mijn eerste werkdag op het kantoor waar echtgenoot werkte. Niet op dezelfde afdeling weliswaar, maar hij kwam zich netjes voorstellen toen hij binnenkwam. Het heeft wel een paar jaar geduurd voor we een relatie kregen, maar toen was het ook meteen raak. Over twee weken zijn we 36 jaar getrouwd en het bevalt nog steeds, dus….

Pffft, als de baby nou maar niet wacht tot die datum…..

.

DONDER EN BLIKSEM

.

Pfffft, wat was het warm de afgelopen dagen. Ook nu loopt de temperatuur al weer aardig op. De eerste warme nacht werd een ramp. Echtgenoot is normaal al een behoorlijk luidruchtige slaper, maar meestal is een por of twee, drie voldoende om hem te laten draaien en mij de kans te geven om in slaap te vallen. Deze keer echter niet. Echtgenoot sliep bijna naakt en wilde niets over zich heen. Dat is natuurlijk prima, maar voor mij werkt dat niet. Ik wil niet alleen een nachthemd aan, ik wil ook onder het dekbed liggen. We lagen nog maar amper in bed en ik had echtgenoot net gevraagd: “No noise?” of hij begon met zagen. Eerst zachtjes, maar langzaamaan steeds luider en in no time had hij de eerste trap tegen zijn been te pakken. Dit herhaalde zich een paar keer tot ik toch in een lichte slaap viel. Niet voor lang echter. Ik werd wakker van een “elektrische” zaag. Shoot! De rest van de nacht werd ik zo’n beetje elk uur gewekt door de herrie naast me. Het maakte geen flikker uit hoe hij lag, op zijn rug, zijn linker- of zijn rechterzij. Ik was geradbraakt gisterochtend (echtgenoot trouwens ook) en ging om zes uur uiteindelijk mijn bed uit.
Heel voorzichtig stelde echtgenoot later voor: “Zal ik vanavond in het andere kamertje gaan slapen?” Een unieke vraag, want we hebben eigenlijk nog nooit apart geslapen. Ik zei meteen: “Ja, doe maar”.

Het was afgelopen nacht zo mogelijk nog warmer.

Het begon in het begin van de avond al te rommelen in de lucht. Droge donder, noem ik dat. We dachten beide dat de regen uit zou blijven en er geen echt onweer zou komen. Dat zei in eerste instantie de buienradar, maar dat viel tegen. Tegen de tijd dat we naar bed gingen, was het feest in de lucht. Het donderde en bliksemde alsof het niks was. De regen kwam met bakken uit de hemel. De hond had zich bij het eerste gerommel al verstopt onder mijn bureau en kwam daar niet meer vandaan. Even leek het iets rustiger en we gingen naar bed, ieder in zijn eigen kamer. Vreemde gewaarwording. Toen begon het gedonder weer. En hemeltje lief, wat ging het hard. Ik lag te trillen in mijn bed. Thuis ben ik super bang voor onweer, maar hier viel dat mee, hoewel het hier gevaarlijker is dan thuis met al die hoge oude bomen om ons heen. Opeens was daar een dubbele knetterende donder en ik schrok me wezenloos. Toch bleef ik liggen. Het hield echter niet op en uiteraard was het onmogelijk om in slaap te komen. Het onweer zat pal boven ons. Om vijf voor half een ging ik mijn bed uit en liep naar echtgenoot, die natuurlijk ook nog wakker was.

“Verdomme”, zei ik, “nou kan ik evengoed niet slapen en ik kan jou niet eens de schuld geven”. Echtgenoot lachte en zei dat hij dat zelf ook al had bedacht. We zijn maar in de kamer gaan zitten, waar de hond nog steeds verscholen lag. Na een half uurtje gingen we het weer proberen. Wonder boven wonder, het onweer verdween en binnen de kortste keren sliep ik. Een verder ononderbroken nacht, tot echtgenoot me vanochtend wakker maakte om kwart voor acht. Wat een luxe!

.

SLINGERS

.

Een stralende zon, een draaiende wasmachine en lekker warm in de serre. Om het helemaal compleet te maken: ook internet werkt weer. Wat wil een mens nog meer? Oké, die draaiende wasmachine had ik liever overgeslagen, maar ook in ons hutje blijven handdoeken, beddengoed en kleren niet schoon. Dus.
Afgelopen zaterdag hebben we heerlijk gebarbecued (raar woord eigenlijk) bij Mel en haar echtgenoot. We konden bijna bloot in de tuin zitten. Hebben we natuurlijk niet gedaan, want wij zijn allemaal keurig opgevoed, dus je kleren houd je aan als je bij iemand op bezoek bent. Maar het kon wel. Het was er windstil en de zon zette zijn beste beentje voor. Dat had ik een beetje onderschat, de kracht van de zon, want na ruim drie uur zitten in die zon, had ik toch een beetje hoofdpijn toen we naar huis gingen. Tegen een zonnesteek aan, zeg maar. Maar het eten was ontzettend lekker en het gezelschap zeer aangenaam.

Morgen komen mijn twee zussen en een zwager een dagje langs. Ook dat belooft weer een gezellige dag te worden , ik heb er nu al zin in. Hoewel de verwachting voor het weer iets minder is dan vandaag, hebben we aan een klein beetje zon al genoeg om de serre op te warmen. Zal wel goed komen dus.

Het leven is een feestje zeggen ze, maar je moet zelf de slingers ophangen. Nou ben ik niet zo groot, dus mijn slingers hangen nooit zo hoog, maar ze hangen wel. We genieten van alles wat het leven ons nog te bieden heeft en alle eventuele narigheid nemen we dan maar op de koop toe. Er komen altijd weer mooie dingen in de toekomst. Mooie dingen die de aandacht van de nare dingen doen verdwijnen. Ik kijk gewoon omhoog en zie de slingers weer hangen. Dan weet ik het weer en zeg tegen mezelf: Zie je wel, het leven is zo slecht nog niet.

.

VOORDEEL

.

Wat was (en is het nog steeds) het warm hè? Ik houd van warm, begrijp me niet verkeerd, maar ik heb het al eens eerder gezegd, 25 graden, dat is mijn favoriete temperatuur. Niet meer en niet minder. We zijn al een week in ons hutje en dat is natuurlijk genieten, maar de afgelopen dagen waren we eigenlijk tot niets in staat. Alleen al zitten en kijken naar mijn lapje liet het zweet in straaltjes langs mijn gezicht lopen. Mijn haar bleef na het douchen en drogen gewoon nat. Ook vandaag is dat nog steeds het geval. Hoewel het vannacht behoorlijk geregend heeft, ook nu regent het nog steeds trouwens, is de temperatuur amper gedaald. Gisteren en eergisteren haalden we hier met gemak de 38 graden. Geen temperatuur om enthousiast iets te ondernemen. Ik heb gelezen. Drie Tess Gerritsen boeken achter elkaar. Meer heb ik er niet, dus nu lees ik weer iets heel anders. Een boek van Julie Parsons. Ik ken haar nog niet en weet ook niet of het wat is, ben er nog maar net in begonnen.

Onze kleinzoon groeit als kool. Zoonlief stuurt gelukkig regelmatig wat foto’s en voor we naar ons hutje vertrokken zijn we eerst nog even langs geweest om hem nogmaals te bewonderen en te knuffelen. Het is zo’n ongelooflijk lief mannetje, volgens mij de liefste baby van de hele wereld. Of zeggen alle nieuwe oma’s dat? Ach, wat maakt het uit, hij is lief en mooi en schattig en nog zo veel meer. De trots van opa en oma.

Zal ik eens iets intiems over de warmte vertellen? De extreme warmte heeft namelijk ook een voordeel. Ik zie nu gewoon een frons verschijnen. Ja echt, voor mij echt wel een prettig voordeel. Weet je, mijn buik is best wel een beetje dik in verhouding tot de rest van mijn lijf. Daar heb ik verder in totaal geen moeite mee, want er hebben vier kinderen in gewoond. Ooit. Nadeel van die dikke buik is dat ondergoed niet altijd netjes op zijn plaats blijft zitten, zodat ik regelmatig loop te hijsen. Dat is geen gezicht natuurlijk, dus meestal weet ik dat een beetje heimelijk te doen. Wat is nu het voordeel van dit warme weer? Alles plakt, dus ook mijn ondergoed. Het blijft netjes zitten waar het hoort. Ideaal!

Het regent nog steeds en alles ziet er weer fris en groen uit. Mag het nu stoppen? Alsjeblieft? We willen zo nog even wat boodschappen doen. Dus. Alvast bedankt.

.

RITME

Bij gebrek aan een zolderraam tikt de regen (niet zo heel) zachtjes op het serredak. Er is echter geen ritme in te bekennen. Sorry, meneer de N. ik kan eigenlijk niets met dat liedje van u.

Echtgenoot is druk bezig om onze aankopen van deze ochtend in de grond te zetten. We zijn op een rhododendronkwekerij geweest en hebben voor een zacht prijsje een vuurrode en twee dieppaarse rhodo’s gekocht. Ik heb nog nooit zoveel rhodo’s bij elkaar gezien trouwens. Er was ook een schitterend aangelegde tuin van een paar duizend vierkante meter, waar je vrij in mocht wandelen. Helaas zonder bankjes, dus wij hebben het bij een klein stukje gehouden en genoten van het prachtige uitzicht.

Echtgenoot is klaar en komt zijn handen wassen en natuurlijk moet ik nu eerst even zijn werk bewonderen. Ziet er goed uit, kan ik wel zeggen. Echtgenoot mag even uitrusten na zijn harde werk.

Hoewel ik liever zon en warmte heb, komt de regen me nu eigenlijk wel goed uit. Kan ik mooi weer even bezig op mijn lapje. Je zou kunnen zeggen dat ik een slechtweerschrijver ben, zeker als we, zoals nu, in ons hutje verblijven. Bij mooi weer schuif ik namelijk de serredeuren open en zit ik de hele dag min of meer buiten. Bij het gefluit en gezang van de vogels is het daar heerlijk toeven. Ik heb altijd een boek bij de hand en verveel me dus nooit. Maar ja, lapje en het bloggen schieten er dan natuurlijk wel bij in.

Weet je wat weer wel een beetje jammer is? Als het hier regent, gaat de temperatuur meteen drastisch omlaag. In plaats van met blote benen en armen (ja, meer bloot doe ik niet) zit ik met een lange broek en sokken aan. In plaats van slippers heb ik warme sloffen aan mijn voeten en ik heb ook nog eens een vest aan. Het lijkt verdorie wel herfst. Nee, dat is niet helemaal waar, want het waait niet. Maar, zou het niet fijn zijn als het gewoon vijfentwintig graden kon blijven tijdens de regen. Ervanuit gaande dat het al vijfentwintig graden was dan, hè. Dat gebeurt niet al te vaak, maar het is wel mijn favoriete temperatuur. Vandaar, dus.

Het tikken van de regen is gestopt geloof ik. Af en toe vallen er nog druppels van de bomen. Dat is dan geen regen meer, maar een soort lekkage, zeg maar. Echtgenoot ligt inmiddels te pitten op het bankje in de serre. Hij heeft geen ritmisch vallende druppels nodig, hij heeft sowieso geen gevoel voor ritme, kan dus ook niet dansen. Maar wel slapen.

 

AANRAKEN

.
Wat ik nu toch weer lees, dat geloof je bijna niet. Drie op de vijf mensen zeggen dat ze niet of nauwelijks worden aangeraakt door hun partner! Omdat hij/zij te moe of gestrest zou zijn. Een derde van de ondervraagde stelletjes zegt zelfs makkelijk een aantal dagen zonder omhelzing of zoen te kunnen.
Echt, ik sta compleet perplex, kan het me nauwelijks voorstellen. Wat is er fijner in een relatie dan bij vertrek of thuiskomst elkaar even stevig vast te houden, te knuffelen en te kussen? Als je beiden thuis bent elkaar even een aai of een lief woordje geven bij het langslopen? Ik krijg het gewoon koud bij de gedachte dat zoiets niet meer zou gebeuren.
Zeggen die mensen elkaar ook geen goedemorgen of welterusten? Wat voor relatie is dat dan? Wanneer je geen behoefte hebt aan welk fysiek contact dan ook, wat doe je dan überhaupt in een relatie? Ik krijg het akelige gevoel dat deze mensen geheel langs elkaar heen leven. Ieder is druk met zichzelf en heeft geen tijd voor, of zin in die ander. Zo ontzettend jammer.
Naar mijn idee stap je in een relatie om samen met die ander te zijn. Samen, dat is het belangrijkste woord hier. Als ik zo links en rechts om me heen kijk, zie ik ook stelletjes waarvan ik denk: waarom zijn jullie eigenlijk bij elkaar? Het enige wat ze samen doen, is wonen in hetzelfde huis, slapen in dezelfde slaapkamer in hetzelfde bed. Verder leeft ieder zijn eigen leven. Hoezo samen? Het lijkt mij niet meer dan een zakelijke overeenkomst.
Ik zou daar absoluut niet tegen kunnen. Ik heb behoefte aan lichamelijk contact, vind het heerlijk om stevig omarmd te worden. Echtgenoot en ik, wij vinden het heerlijk om (bijna) alles samen te doen. Het enige wat ik niet samen wil doen, is voetbal kijken. Daar heb ik echt zo’n hekel aan, dat mag hij helemaal alleen doen. Lief hè, van mij? Tijdens een wedstrijd op tv ga ik wel tussendoor even een kusje halen en ik vraag ook altijd “belangstellend” of we winnen. Zo ben ik dan ook wel weer. Als hij met zoonlief naar het stadion is om een of andere interessante wedstrijd te zien, krijg ik steevast in de rust een belletje om te horen of het goed met me gaat zo helemaal alleen. Als hij dan weer thuis komt, volgt een warme omhelzing alsof we elkaar ik weet niet hoe lang niet gezien hebben. Heerlijk! Ik kan me best voorstellen dat veel mensen dat overdreven vinden, maar wij voelen ons er prettig bij.
Een dag zonder aanraken? Echt niet!
.