VAN KLEINDOCHTER EN FYSIO

.

En hoe is het nu met Noëmi? Na een paar dagen in het ziekenhuis mocht ze weer naar huis, het leek een stuk beter te gaan. Vorige week ging het echter weer mis en moest ze wederom een nacht in het ziekenhuis blijven. Als ouders schrik je je iedere keer wezenloos, maar ook bij de grootouders gaan die dingen niet in de koude kleren zitten. Het houdt je constant bezig, maar je wilt ook niet elke vijf minuten bellen om te horen of het al iets beter gaat. Maar na die laatste nacht in het ziekenhuis wilde ik haar toch echt even met eigen ogen zien en vasthouden. Gelukkig was me toen duidelijk dat het echt beter met haar ging. Ze maakte oogcontact met me, iets wat ze voor die tijd nog niet had gedaan en ze lachte zelfs naar me. Bovendien hebben we samen een goed gesprek gevoerd. Zo’n gesprek dat je alleen kunt voeren met een 10 weken oude baby. En het voelde goed. Godzijdank. Volgens zoon X is ze nog wel wat onrustig, maar verder gaat het goed.

Even iets heel anders.

Heb je wel eens spierpijn gehad? Dat kan best heel pijnlijk zijn, nietwaar? Maar wist je dat er tussen je ribben spiertjes zitten? En dat die buitengewoon pijnlijk kunnen zijn? Ik wist het niet, maar inmiddels ben ik volledig op de hoogte. Het zijn spiertjes die je nachtenlang uit de slaap kunnen houden. Je kunt in geen enkele houding meer liggen en van pure ellende ga je dan je bed maar weer uit. Eerst denk je nog dat je een verkeerde beweging hebt gemaakt en dat het vanzelf wel weer over zal gaan. Helaas werkte dat niet zo. De nachten werden steeds korter en uiteindelijk, na ruim een week klooien, besloot ik toch maar naar de dokter te gaan. Ik kreeg pijnstillers, moest urine inleveren en moest een echo laten maken. Dit om eventuele nier- of leverproblemen uit te sluiten. Beide uitslagen waren goed gelukkig, maar dat haalde het probleem niet weg. De dokter vermoedde dat het toch met spieren te maken had en stuurde me naar de fysio, een man met behoorlijk stevige handen. Hij wist feilloos de pijnlijke spieren te lokaliseren en verraste me met de mededeling dat het spiertjes tussen de ribben zijn. Oh, oké, heb ik daar ook al spieren? Door de fybro had ik al kennis gemaakt met meer spieren dan me lief is en daar komen deze dus weer bij. Dit zijn verreweg de pijnlijkste spieren die je kunt hebben, kan ik je verzekeren. De man heeft me inmiddels vier keer stevig onder handen genomen en het helpt. Ik slaap al een week zonder pijnstillers en heb afgelopen nacht zelfs bijna zeven uur aan één stuk geslapen. Het vreemde van dit hele verhaal is trouwens, dat ik overdag nergens last van heb, hooguit als ik net uit bed ben een licht gezeur, maar daar kan ik heel goed mee leven. Ook dit gaat dus de goede kant op.

.

Advertenties

RS VIRUS

.

Pasgeboren baby’s zijn kwetsbaar, dat weet iedereen. Als een baby al een iets moeilijker start heeft dan is hij/zij extra kwetsbaar. Onze kleindochter Julia doet het goed, ze groeit, eet en poept als de beste, maar bij kleindochter Noëmi loopt het allemaal niet zo lekker. Ze had natuurlijk al een paar weken minder buiktijd, dat geeft al een kleine achterstand, maar ze werd al snel verkouden.

“Dat gaat wel weer over”, zei de dokter. Dokters weten echter ook niet alles en het ging niet over, het werd alleen maar erger. Afgelopen zaterdag belde zoon X om te laten weten dat Noëmi in het ziekenhuis lag en een nachtje moest blijven ter observatie. Dat was wel even schrikken. Zondag werd ze echter al ontslagen, de nacht was redelijk goed verlopen en met wat medicijnen moest het thuis ook goed gaan.

Maar het ging niet goed. Gisteren belde X weer om te vertellen dat ze wederom in het ziekenhuis lag en nu wat langer moest blijven. Alleen niet in het ziekenhuis in Almere, want daar was opeens geen plaats voor haar, maar in een ziekenhuis in Blaricum. Daar is ze met een ambulance naartoe gebracht. Ze blijkt het RS virus te hebben. Hoe lang het gaat duren, weet ik niet, in ieder geval een aantal dagen.

Ik heb begrepen dat dat virus vanzelf overgaat, dat wil zeggen, bij een milde vorm. Een kindje hoeft dan ook niet naar het ziekenhuis. Bij Noëmi is een milde vorm over gegaan in een niet zo milde vorm. Zoon heeft de nacht in het ziekenhuis doorgebracht en maar weinig geslapen natuurlijk, maar hij zei dat Noëmi redelijk door de nacht was gekomen. Ik had liever gehoord dat ze de nacht goed was door gekomen, maar helaas, lieverkoekjes worden niet gebakken, zei mijn moeder altijd. Voorlopig is afwachten het enige wat we nu kunnen doen.

.

DUURT LANG!!!

.

Iedereen ging er van uit dat de baby eerder zou komen dan de officiële datum. De eerste kwam ten slotte ook twee weken te vroeg. Maar helaas. Deze baby had zijn eigen idee van op tijd komen. Al weken werd er van alle kanten geroepen: duurt lang! Maar niets hielp. Hij besloot na 40 weken en één dag de buik van zijn moeder te verlaten en wel in zo’n hoog tempo dat het geplande nachtje slapen van kleinzoon Bjorn niet doorging. Ergens heel erg jammer, maar we waren uiteraard heel blij dat het zo voorspoedig verliep. Om kwart voor vier ‘s middags belde zoon om te vertellen dat hij op weg was naar huis, omdat de vliezen waren gebroken. Bij thuiskomst zou hij nogmaals bellen als hij precies wist hoe het er voor stond. Dat werd snel duidelijk. Hij zou een tas klaarmaken voor Bjorn en wilden wij hem dan van de dagopvang halen? Ja natuurlijk wilden wij dat. Het mooie was dat hij dan bij ons zou logeren tot de baby was gearriveerd, waarna wij hem meteen weer naar huis zouden brengen. Goed plan…vonden wij. Onderweg van Almere naar Lelystad hebben we gegeten bij wegrestaurant Hajé. We waren nog geen kwartier thuis, toen zoonlief belde met de mededeling dat de baby er al was en we mochten meteen met Bjorn naar het ziekenhuis komen. Eén klein probleempje. Bjorn wilde niet mee, hij was nog maar net bij opa en oma en vond dat te leuk om meteen weer weg te gaan. De belofte dat hij zijn nieuwe broertje mocht zien en weer naar papa en mama mocht, kon hem niet verleiden. Ha, maar echtgenoot heeft dan altijd nog een trucje achter de hand.

“Bjorn, ga je weer mee, rijden in de auto van opa? Dan mag jij de deur open doen.”

En dat laatste werkt altijd. Er komt namelijk geen sleutel aan te pas en dat vindt hij echt magisch.

Bjorn was zwaar onder de indruk van zijn nieuwe broertje en toen ook nog de andere opa en oma arriveerden in het ziekenhuis, was het feest compleet. Om kwart over tien waren zoon R en schoondochter N met de baby weer thuis. Wij hadden nog even snel wat boodschappen gedaan, want schoondochter wilde graag pizza. Geen probleem, maar heb je ’s avonds om kwart voor tien wel eens boodschappen gedaan? Wij nu dus wel en we waren stom verbaasd hoe druk het nog in die winkel was. Maar de pizza stond keurig op tijd in de oven. Nadat ook de kraamzorg was gearriveerd zijn wij naar huis gegaan, klaar voor een welverdiende nachtrust.

Hij is geboren op 3 augustus 2017, om 18.21uur. Zijn naam is Mats Benjamin.

Pas over krap vier maanden roepen we misschien weer: Duurt lang!!!

.

JAMMER

.

Dat doe ik wel even, dacht ik heel naïef. Wat is nou een maand op een heel mensenleven? Niets toch? Maar dat valt toch wel een beetje boel tegen. Elke dag heen en weer naar het ziekenhuis in Almere rijden is best vermoeiend. Vermoeiender dan ik van tevoren had ingeschat. Bovendien hoorde ik van de dokter dat de bestralingen, hoewel je er in principe niets van voelt, ook energie vreten. Ik ben nog niet eens halverwege, maar voel het al goed, heb de neiging om ’s middags in slaap te vallen en ’s avonds is het helemaal een gevecht om bij de les te blijven. Beetje jammer. Wat ook jammer is: ik heb totaal geen inspraak over de tijden van de afspraken. Elke week krijg ik een lijst met daarop aangegeven wanneer ik moet komen. Alle afspraken zijn in de ochtend, maar variëren van tien tot twaalf uur. Eén keer in de week moet ik daarna nog langs bij de dokter. Op mijn nieuwe lijst staat voor maandag ook nog een scan in gepland. Waarom? vraag ik me af. Als er al geen kanker zat, kun je op een scan toch ook niet zien dat de bestralingen hun werk doen? Hoe je het ook bekijkt, een maand blijft een maand, maar alle dagen zijn gebroken, de fut is uit mijn lijf verdwenen en er komt weinig tot niets uit mijn handen. Ik heb wat concentratieproblemen en mijn borst blijft rood, gezwollen en zeer gevoelig. Ik begin me zo langzamerhand af te vragen of dat ooit nog goed komt en wanneer dat dan zal zijn. Al met al kun je zeggen dat de nasleep van de operatie beroerder is dan de operatie zelf.

“Kom op, meid,” spreek ik me zelf toe, “waar is je positieve instelling gebleven?”

Die is er vast nog wel. Ergens. Ik kan hem alleen niet altijd vinden.

.

DOWN EN UP

.
Oeps, ik constateer net dat het al drie weken en een dag geleden is, sinds ik mijn laatste stukje schreef. Best wel lang eigenlijk, maar eerlijk gezegd, mijn hoofd stond er ook niet naar. Dat dwarsliggen van mijn lijf hakt er toch wel behoorlijk in. Niet verder vertellen, hoor, maar ik was redelijk nerveus voor al die onderzoeken. En dan dat wachten op de uitslagen. Pffff, dat gaat je niet in je kouwe kleren zitten. Ook niet in je warme kleren trouwens. Helemaal niet in kleren zelfs. Het nestelt zich in je kop en blijft daar zitten. Kijk, kouwe of warme kleren kun je gewoon uittrekken en naast je neer leggen, dan ben je alles wat daarin zit meteen kwijt. Dat wat zich eenmaal in je kop heeft genesteld krijg je er niet zo snel weer uit.
De afgelopen weken heb ik meer bezoekjes aan het ziekenhuis gebracht, dan in de voorgaande jaren samen. En ik ben er nog niet, want ik mag ook nog naar de orthopeed. Was een ideetje van de neuroloog. Op de scan van de onderrug was namelijk wel een uitstulping te zien die klachten zou kunnen geven, maar niet de klachten die ik heb. Ik had natuurlijk kunnen zeggen dat bij mij altijd alles anders gaat dan zou moeten, maar daar schiet ik ook niets mee op. De orthopeed dus, volgende week donderdag. Ik mag me wel goed voorbereiden op het leren zeggen van het woordje “nee”, want ik heb begrepen dat die graag snijdt en dat zie ik dus echt niet zitten. Nee. Dus.
Ik realiseer me opeens dat ik helemaal ben vergeten te vragen naar de uitslag van de hersenscan. Zal wel niets bijzonders zijn geweest anders had ze het wel gemeld, toch? Of ze is zo geschrokken van wat ze daar zag, dat ze het niet durfde zeggen. Kan ook natuurlijk. De uitslagen van de cardioloog krijg ik pas de 28ste, dus dat wordt nog elf dagen zweten en niks weten. Alleen voelen. Angst en optimisme leveren dagelijks strijd. Optimisme wint vaak, tot ik weer eens probeer om een stukje te lopen. Dan slaat de angst weer toe. Het onvermogen om mijn been vooruit te krijgen moet toch ergens vandaan komen.
Hoewel hij liever niet heeft dat ik over hem schrijf, ga ik het hier toch zeggen. Ik wil namelijk ook iets leuks te vertellen hebben. Mijn zoon is zwanger. Althans, zijn vrouw draagt de baby, maar samen zijn ze zwanger. Afgelopen zaterdag mochten echtgenoot en ik mee voor het maken van een “pretecho”. Wauw, wat was dat een schitterende ervaring. De baby keek ons recht aan en ik zweer het, (ik ga nog niet verklappen wat het is) het lachte naar ons. Dat was zo bijzonder. Het is zo te zien een kind met alles derop en deran, zoals dat heet. Super!
Gelukkig komt er na elke down weer een up. Zoals het nou eenmaal gaat in het leven.
.