GELUK

.

Er staat een aantal nare berichten over ziekte op diverse logs. Gelukkig krijgen de schrijvers daarvan een heleboel steun uit hun eigen omgeving, maar ook uit de logwereld. En dat, lieve mensen, vind ik wonderbaarlijk mooi. Het afgelopen jaar heb ik het zelf ook meegemaakt en geloof me, het doet een mens goed om te lezen hoe iedereen met je mee leeft en aan je denkt. Ik wens hier de betrokkenen dan ook heel veel sterkte de komende tijd.

Tussen nare berichten passen op z’n tijd ook mooie berichten, dus….zal ik eens iets leuks vertellen? Vooruit dan.

Echtgenoot en ik mogen over een paar maanden ons vijfde kleinkind verwelkomen. Zoon R en schoondochter N verwachten hun tweede kindje. Niet alleen zij zelf, maar ook wij zijn daar super blij mee. Alles gaat gelukkig goed, N is inmiddels over de helft en draagt met trots haar buikje. Kleinzoon weet inmiddels dat er een baby in de buik van mama zit, maar begrijpen doet hij het natuurlijk nog niet. We hebben wel weer een heel fijne oppasdag met hem gehad vorige week vrijdag. We zijn met hem naar de dierentuin in Amersfoort geweest. Prachtig weer en een baby olifantje, wat wil een mens nog meer? Oh ja, het dinobos. We waren al drie en een half uur in de dierentuin, toen kleinzoon aangaf naar de bruine auto van opa te willen. Hij was moe. Niet gek als je bedenkt dat hij al die tijd heeft gelopen, hij wilde niet in het karretje zitten. Voor we naar buiten gingen, dook ik nog even de winkel in. De speelgoed dino’s sprongen me tegemoet. Oeps. Op de één of andere duistere manier hadden we het dinobos compleet gemist. Jammer, maar dat doen we dan de volgende keer. We waren nog geen vijf minuten op de terugweg of hij sliep. De door hem in de winkel uitgezochte olifant (nee, geen dino) stevig in zijn armen geklemd. Heerlijk om naar te kijken.

Geluk ligt vaak voor het grijpen.

.

UPDATE met HOBBEL

.

Een beetje beduusd begin ik aan dit stukje. Ik kan zomaar meteen in Word terecht. Dank je wel, lieve zoon. Dat is in ieder geval één ding goed geregeld. Nee, vandaag wil ik het niet over mijn oor hebben, dat komt later wel weer. Het is mijn lapje dat me de grootste problemen bezorgt. Of Windows 10, dat kan ook. Dat heeft namelijk al drie keer een poging ondernomen om een update te installeren en dat lukt dus niet. Het eerste gedeelte verloopt prima, gaat keurig tot de 100%. Het tweede gedeelte is blijkbaar lastiger, want daar komt ie niet uit. Halverwege gaat mijn scherm op zwart en draaien de zes puntjes eindeloos rondjes. En verder gebeurt er niets. Omdat er bij het begin van het update verhaal stond dat het wel even kon duren, ging ik er de eerste keer nog van uit dat het zo hoorde. Hoe naïef kan een mens zijn? Na anderhalf uur had ik er schoon genoeg van. Dit kon niet normaal zijn, dus heb ik lapje uitgedrukt. Dat moest wel, want er werd op geen enkele toets gereageerd. Later weer aangezet en toen begon hij met het herstellen van mijn oude Windows programma. Daarna kon ik lapje weer gebruiken.

De tweede poging ging op precies dezelfde manier, halverwege het tweede deel ging het scherm weer op zwart en draaiden de puntjes hun rondjes. De derde poging was nog geen week later en verliep exact hetzelfde. Daarna heb ik zoon gebeld. Help, hoe kan dit en wat kan ik er aan doen? Ik had de mazzel dat hij thuis was doordat hij begin vorige week aan zijn elleboog is geopereerd. Vrijdagmiddag zijn we dus naar hem toe gegaan. Mooie gelegenheid om ook kleindochter weer even te kunnen knuffelen. Zoon is dus aan het stoeien geweest met lapje, geen idee wat hij allemaal heeft gedaan, maar in ieder geval kan ik weer zonder problemen in Word komen. Gisteren echter ondernam Windows 10 een vierde poging om zijn updates geïnstalleerd te krijgen. Wederom zonder succes. Ik weet niet of het aan mijn lapje ligt of dat er een grote hobbel in de updates van Windows 10 zit, het is in ieder geval knap lastig.

Herkent iemand iets in dit verhaal? En nog belangrijker: weet iemand een oplossing? Bij voorbaat mijn hartelijke dank.

.

ONVERWACHT

.

Jongste zoon had afgelopen vrijdag een groot feest, zijn schoonmoeder ging trouwen. Ergens in de provincie Groningen. Hij wist dus nog niet of hij zaterdag bij de verjaardag van zijn neefje, onze kleinzoon, zou zijn. Zijn schoonfamilie is namelijk heel goed in het vieren van feestjes en zij kunnen tot diep in de nacht doorgaan.

Donderdag kregen we een berichtje: “Zal ik eens iets leuks vertellen?”
Wij houden wel van leuke berichtjes dus was het antwoord: “Nou, doe maar dan.”

Oh wacht, er kwam ook nog een foto door. Die was echter niet heel duidelijk en echtgenoot en ik zaten te puzzelen wat dat nou kon zijn. Toen kwam het tweede berichtje: “Ik ga morgen op mijn knieën.”

WAT??? Dat was wel het laatste wat we hadden verwacht. Op de foto stond een ring en dat hadden we dus echt niet gezien. Met zijn schoonmoeder had hij afgesproken, dat ze haar bruidsboeket aan haar dochter zou geven, waarna zoon op zijn knieën zou gaan. Spannend! We vroegen hem om ons meteen te laten weten wat ze had gezegd, maar wisten eigenlijk al dat ze ja zou zeggen. Maar hé, je weet het nooit, nietwaar? Ze zijn al vier jaar samen, al zegt dat tegenwoordig helemaal niets. Zoon beloofde dat te doen.

De hele vrijdag hebben we in spanning gezeten en om de haverklap vroeg ik echtgenoot om zijn telefoon te checken. Er kwam geen bericht. Tegen de tijd dat we naar bed gingen, zo rond half twaalf, hadden we nog steeds niets gehoord en ik begon te twijfelen. Zou ze nee hebben gezegd?

De volgende ochtend kreeg ik de telefoon van echtgenoot onder mijn neus geduwd.

“Ze zei Jaaaaaaaaaaaa!!!!”

Het bericht was om even voor half één verstuurd. Yes!
‘s Middags bij de verjaardag van kleinzoon, die trouwens heel gezellig verliep, kwamen ze toch nog langs. Uiteraard wilde ze haar ring laten zien. Er was een filmpje van het hele gebeuren gemaakt en ik schaam me niet om te zeggen dat ik daar met tranen in mijn ogen naar heb zitten kijken. Ik ben zo ontzettend blij voor ze.

.

NATTIG

.

Het is een beetje nattig vandaag en wat kun je dan beter doen dan een stukje schrijven? Oké, mogelijkheden genoeg, zoals mijn boek uitlezen, of mijn kleurpotloden tevoorschijn halen, of zoals echtgenoot momenteel doet: een beetje in de tuin klooien, maar dat is niet echt mijn hobby, (zeker niet met dit weer) al ben ik wel goed in het vertellen hoe het moet. Ach, hij kan alleen maar nat worden, toch? En een tikkie modderig. En als het lang duurt misschien zelfs een tikkie sacherijnig, maar dat laatste zie ik niet zo snel gebeuren. Nee, ik houd het maar bij een stukje schrijven.

Vorige week maandag hebben we een heerlijke oppasdag gehad met onze kleinzoon. Hij wordt steeds leuker, begint ook steeds meer woorden na te zeggen en zo. Over ruim twee weken wordt hij twee. Het is vreemd, maar met kleinkinderen lijkt de tijd nog sneller te gaan. Zaterdag stuurde zoon een paar foto’s van hem door. Hij zit onder de waterpokken en niet zo’n klein beetje. Zelfs de dokter had het nooit eerder zo hevig gezien. Nu maar hopen dat hij niet al te veel jeuk krijgt en aan al die wondjes, want dat zijn het, gaat krabben. Als hij ook maar een klein beetje op zijn vader lijkt, moet dat lukken. Die was namelijk heel goed in het negeren van de jeuk.

Echtgenoot is inmiddels weer binnen, het werd hem toch een beetje te nattig. Ik schrijf nog even door.

Ik kan bijna niet beschrijven hoe het voelt om niet meer op uitslagen van vervelende onderzoeken te wachten. Het is rustig in mijn hoofd en dat is fijn. In september heb ik pas weer een controle, dus ik heb nog drie maanden “vrij”. Dat is best lekker.

We zijn deze weken wel druk met heen en weer rijden van huis naar hutje en weer terug. Een paar dagen thuis en dan weer hier. Vorige week was het omdat we gingen oppassen, daar ga ik graag voor naar huis. Dat hebben we toen maar meteen gecombineerd met een grote beurt voor de auto. Vrijdag gaan we weer naar huis, want zaterdag wordt oudste kleinzoon elf. De dinsdag daarna is één van de zonen jarig. Die zaterdag daarna hebben we een vijftigjarige bruiloft van een broer van echtgenoot en de week daarop wordt jongste kleinzoon twee. Ja. We hebben het er maar druk mee. Normaal gesproken geeft ik niet zo’n uitgebreid verslag van onze agenda, maar hé, zoals ik al eerder zei, het is een beetje nattig buiten en wat kun je dan beter doen dan een stukje schrijven. Dus….

.

NOG VIJF NACHTJES ‘SLAPEN’

.
Nou ja, slapen? Volgende week woensdag is het zover en eerlijk gezegd, ik kijk er niet naar uit. Eigenlijk ben ik stiekem gewoon bang, al weet ik niet precies waarvoor. Er kan natuurlijk van alles misgaan bij zo’n operatie, maar de meeste operaties verlopen goed. Toch? Gisteren echter hoorde ik van de anesthesist dat bij de operaties aan mijn stembanden een paar jaar geleden, er moeite was om me te intuberen. Oh joepie, dat is echt iets wat ik wilde weten. Niet dus. Want zonder dat ik dat wil, zie ik ze nu, in gedachten, klooien om zo’n buisje door mijn strot te duwen. Ik kan niet zeggen dat ik daar vrolijker van word. En wat gebeurt er na de operatie, wat is er dan nog over van mijn borst? Een bal van 5cm doorsnee is groot en ik vrees dat er slechts een omhulsel overblijft. Er werd al meteen gesproken over plastische chirurgie, maar ik moet er niet aan denken om siliconen o.i.d. in mijn lijf te krijgen. Shit, ik weet het gewoon niet.

Gelukkig gebeuren er ook leuke dingen. Vorige week zaterdag zijn we met zoon, schoondochter en kleinzoon naar Burgers Zoo geweest. Het was stervenskoud, want de beloofde zon liet volledig verstek gaan, maar wat hebben we genoten. Vooral van dat kleine manneke dat zo veel te ontdekken had en de hele dag zo vrolijk door dartelde. Zelfs nadat hij was gevallen en zijn neusje beschadigde, was het slechts een kwestie van vuil wegvegen en verder genieten. En van de week was onze jongste zoon jarig, ook daar hebben we een gezellige dag mee beleefd.

Naar buiten toe ben ik enorm nuchter en optimistisch, maar dat brein van mij lijkt er een eigen leven op na te houden. Hoe krijg ik dat onder controle?

.

UITGEVLOERD

.

We hebben een heerlijk druk lang weekend achter de rug. Het begon al op vrijdag met het doen van de boodschappen. We zouden op zondag de verjaardag van echtgenoot vieren, dus moesten we ook denken aan allerlei lekkere hapjes. Dat is aardig gelukt, mag ik wel zeggen. Volgens mij hadden we genoeg voor een weeshuis. Omdat we heel erg veel in ons hutje zijn geweest het afgelopen jaar, is het bijhouden van ons echte huis er een tikkeltje bij ingeschoten. Als je dan een huis vol verwacht, wil je natuurlijk dat alles er ook netjes uitziet. Ken je dat? Het werd dus niet een kwestie van even snel alles afstoffen en wat rommel weggooien, maar het werd min of meer een grote schoonmaak. Het resultaat was wel dat we weer konden zien wie er op de foto’s staan. De foto’s die staan uitgestald op het dressoir. Ja, wij hebben nog een ouderwets dressoir. We hebben dus echt hard gewerkt de hele zaterdag en ’s avonds hingen we compleet uitgevloerd op de bank. Maar het zag er weer goed uit.

Zondag vierden we dus de verjaardag van echtgenoot, die eigenlijk op maandag jarig was. Hij is 69 geworden. Alle jongens waren er met vrouw en kleinkinderen. Dan hebben we al meteen een huis vol, 14 personen. Mijn zus kwam met twee zwagers. Nee, zij heeft slechts één echtgenoot, maar de andere zwager is de weduwnaar van mijn in 2007 overleden zusje. Ze wonen dicht bij elkaar in Amsterdam, dus hij rijdt altijd met zus en zwager mee. Het werd een buitengewoon gezellige drukte. Toen ’s avonds iedereen weer naar huis was, zaten wij wederom uitgevloerd op de bank.

Het weekend was nog niet voorbij, want op maandag kwamen mijn jongste zusje en zwager. Zij waren zondag verhinderd, omdat hun schoondochter die dag haar verjaardag vierde. Mijn zusje had gezegd dat ze het zo jammer vond er zondag niet bij te kunnen zijn, ze wilde zo graag onze nieuwe kleindochter zien. Toen schoondochter dat hoorde, bood ze onmiddellijk aan om maandag langs te komen, tussen de voedingen door. Superleuk! Uiteraard heb ik niets tegen zusje gezegd. Het moest wel een verrassing blijven. Zusje had drie cadeautjes meegenomen, één voor echtgenoot, één voor mij voor als de kleine meid bij ons zou zijn en één voor de baby zelf. Dat laatste cadeautje had ik op tafel gelegd, zeggende dat ik dat wel de eerstvolgende keer zou geven. Het gezicht van zusje was prachtig, toen tot haar doordrong wie er ‘s middags opeens binnen kwam. Ook deze dag was dus zeer geslaagd. En ’s avonds? Precies.

Na een redelijk rustige dinsdag heb ik vandaag een echte rustdag. Ik hoef niks, geen boodschappen, geen was, helemaal niks. Echtgenoot mag echter wel weer aan de slag. Als het goed is wordt er straks haardhout gebracht en dat moet natuurlijk wel in de opslag terecht komen. Hoewel ik bereid ben in kabouters te geloven, heb ik nooit daadwerkelijk iets van hun bestaan gemerkt. Ik vermoed trouwens dat die blokken hout voor die kleine kabouters een beetje te zwaar zijn. Het opstapelen wordt dus mannenwerk. En vanavond? Precies, maar dan alleen echtgenoot. Denk ik. Hoewel…van een hele dag niets doen kun je ook best heel moe worden. Toch?

.

CONTROLE EN HYPO

.

Afgelopen vrijdag moest schoondochter voor de veertig-weken-controle. ’s Morgens schoot de gedachte door me heen, dat zoon ons misschien zou vragen of we het leuk vonden om die, waarschijnlijk laatste, controle mee te maken. Dat zou toch leuk zijn, nietwaar? Ik stuurde hem een berichtje met de vraag: “All quiet on the delivery front?” Nog geen twee minuten later ging de telefoon en ik zat meteen rechtop, liet mijn spelletje voor wat het was en nam snel de telefoon van echtgenoot over.

“En? Vertel”, riep ik enthousiast. Zoon lachte.

“Geen paniek, er is nog niets aan de hand, maar hebben jullie zin om mee te gaan naar de controle vanmiddag?” Nou, dat hoefde hij natuurlijk geen twee keer te vragen. Hij zelf had nog niet één keer een controle gemist, maar nu kon hij er helaas niet bij zijn, omdat hij op zijn werk dingen moest voorbereiden voor als hij er niet was in verband met de bevalling en de dagen daarna.

De controle verliep goed, er is nog voldoende vruchtwater in voorraad, de baby ligt keurig ingedaald en is nog behoorlijk beweeglijk. Maar schoondochter heeft het zwaar de laatste tijd, haar buik zit behoorlijk in de weg en van slapen komt ook niet veel. Ze heeft lichte aanvallen van misselijkheid en krampen. Toch maakt de verloskundige zich geen zorgen en schoondochter krijgt gewoon weer een nieuwe afspraak voor komende vrijdag.

Halverwege het onderzoek voel ik me opeens niet goed worden en ga snel op een kruk zitten. Er komt een hypo aan, maar op dat moment zijn schoondochter en baby iets belangrijker. Rustig blijven zitten, Neel, straks ben jij aan de beurt. Mijn handen beginnen te shaken en ik begin te zweten. Shit, dit is buitengewoon vervelend. Ik probeer mijn ademhaling onder controle te houden en veeg tersluiks het zweet van mijn voorhoofd. Echtgenoot heeft het in de gaten en vraagt of ik iets bij me heb. Dat heb ik, maar het moet nog maar even wachten tot we klaar zijn. En dat is snel, gelukkig. In de hal waar schoondochter haar nieuwe afspraak bevestigd moet krijgen val ik op een stoel. Met bevende handen haal ik iets zoetigs uit mijn tas, maar krijg het papier er niet af. Echtgenoot springt in.

Het werkt niet zo snel als limonade, maar na een minuut of tien gaan we naar beneden. Ik sta nog wat wankel op mijn benen en ben nog steeds aan het zweten en shaken, maar in het ziekenhuis restaurant gaan we zitten en eten en drinken iets. Al snel voel ik me weer beter en gaan we op weg naar huis. Ik mag straks wel zorgen dat ik mijn spuiten en voldoende eten en drinken bij me heb, want zo’n eerste bevalling verloopt doorgaans niet zo snel en daar kan ik echt geen hypo bij gebruiken.

Ik ben er inmiddels achter dat bij blije stress mijn bloedsuiker vrij snel naar beneden kukelt en dat negatieve stress juist het tegenovergestelde teweeg brengt. Wat zit een mens toch raar in elkaar.

.